29 jul. 2009

Een echte vismaat


Woensdag 29 juli. Vandaag ga ik vissen in de polder bij Paul. Ik kijk er naar uit om weer eens samen met Paul ultra licht te gaan spinnen. Een gewaardeerde vismaat en vriend, waarvan ik de afgelopen jaren een hoop heb opgestoken.

Om even voor 13.00 uur sta ik voor zijn voordeur. Eerst een bakkie doen en ondertussen zijn oude Pezon et Michel splitcane spinhengel bewonderen. Daarna is het op naar de polder. In de auto op weg naar de polder praten we nog even verder over splitcane. Van splitcane zijn in het verleden fantastische spinhengels gebouwd. Hengels die vistechnisch ook nu nog mee kunnen komen!

Nadeel van splitcane is, dat dit materiaal veel gevoeliger is voor overbelasting dan glasvezel en grafiet. Lijnen met een veel te hoge breeksterkte of te groot of te zwaar kunstaas in verhouding tot het opgegeven werpvermogen nekken een splitcane spinhengel binnen de kortste keren. Voor de kundige visser en liefhebber van het lichte en ultra lichte spinnen is dat geen probleem. Die heeft zijn materiaal wat verhouding betreft perfect op elkaar afgestemd.

Geen splitcane spinhengels in de polder vandaag, maar Rapiertjes van grafiet. Maar, het lijkt me best leuk, om in de toekomst ook eens met een splitcane spinhengel door het groene landschap te struinen. Leuk voor de afwisseling op de Fair Play spinhengels van cobold glas en grafiet.

Het eerste uurtje dat we samen spinnen lijkt het erop dat we vandaag moeten werken voor onze visjes. Zo nu en dan komt er een baarsje even boven water kijken, maar het houdt niet over. Daar komt verandering in als Paul en ik op een schooltje ruisvoorns stuiten.



Behalve een ruisvoorn, lukt het me ook om binnen korte tijd twee blankvoorns op de mini spinner te vangen.



Dat spinnen met spinnertjes met een klein vliegje of bug en een blad van slechts 8 mm werpt zijn vruchten af. Voor mij het ultieme op het gebied van het ultra lichte spinnen.

Bij een spoorwegbrug komt het dan echt op gang. Geen voorns meer, maar baars is het wat de klok slaat. Niet normaal hoeveel we er samen achter elkaar vangen! Een enkele keer wordt het spinnertje al onderschept door de gestekelde rovers als het het wateroppervlak raakt.



Paul vangt tussen de baarzen door ook nog een snoekje. Echt heel gaaf, wat je allemaal kunt vangen op zo'n piep klein spinnertje en een vliegje gebonden op haakje 12.

We besluiten deze polder te verruilen voor een andere polder. Een lange poldervaart wordt door ons uitgevist, maar daar een baars vangen is een stuk moeilijker. Het blijven onvoorspelbare rakkers, die baarzen.


Maar, ik mag daar wel het plezier beleven van een diep doorbuigend Rapiertje. Ook voor mij een snoekje vandaag.

Na het snoekje besluiten we nog een keer te verplaatsen. De volgende poldervaart (meer een slootje) is het meteen wel weer feest met de baarzen. Dikke pret met tweegrams spinhengeltjes en 10% nylon.

Op een schuin naar de overkant geplaatste worp wordt na het opstarten mijn spinnertje vrijwel meteen tot stoppen gedwongen. Een grote kolk deint na op de plek waar dat gebeurde. Een heel ander soort weerstand aan de hengel bevestigt waar ik voor vrees, dit is een snoek. Normaal geen probleem op zo'n licht hengeltje, maar dit slootje staat vol met waterplanten.

Met veel geluk lukt het me de snoek zo te 'sturen' dat hij uit de troep blijft. De snoek verspilt zijn kracht, en even lijkt het zelfs kat in het bakkie. Maar dan zwemt de snoek zich alsnog vast in wirwar van planten.

Paul bedenkt zich geen moment, trekt zijn schoenen, sokken en broek uit en gaat te water. Met zijn veel te kleine Pezon et Michel struinnetje lukt het hem om de snoek uit het vuil te drukken. Maar de rover zit er niet in!

Ondertussen is de snoek weer op krachten gekomen en begint het feest van voren af aan. Deze keer lukt het me gelukkig wel om de vis uit de planten te houden. Paul staat dan nog steeds in het water klaar met dat mooie en handige nostalgische klapnetje. Hoe hij het hem flikte weet ik niet, maar bij de eerste poging zit de snoek als een rolmops in het netje!



Na een spannende en enerverende dril voor ons beiden, mag ik op de foto met een flinke snoek. Een snoek die ik zonder de hulp van Paul waarschijnlijk niet gevangen zou hebben.

Groeten,
Peter

De man in de grijze onderbroek

Woensdag 29 juli. Op zondag 19 april ging ik in mijn onderbroek te water om een karper los te maken die aan Paul's hengel zat en zich had vast gezwommen. Die poging slaagde toen, maar helaas werd de karper uiteindelijk toch niet gevangen.

Vandaag was ik bij Paul in de polder. Een flinke snoek dook op mijn spinnertje, dat was bedoeld voor de baarsjes en de ruisvoorns. In de wirwar van planten zwom de snoek zich tijdens de dril vast. Met 10% nylon op de spoel van mijn werpmolentje kon ik nog maar weinig uitrichten. Paul bedacht zich geen moment en ging te water om de snoek met behulp van het landingsnet uit de planten te duwen. Dat lukte, en daarna kon ik de dril in mijn voordeel beslissen.





Een uitgebreid verslag over deze visdag volgt.

Paul bedankt!

28 jul. 2009

Goud!


Dinsdag 28 juli. Na een week lang geen hengel te hebben aangeraakt ben ik er vanavond op gebrand om een paar uurtjes naar de polder te gaan. Het eindeloze vlakke landschap en het ondiepe stilstaande water zijn een groot verschil met de bergen en riviertjes in Duitsland waar het overigens goed vertoeven was.

In de polder aangekomen zou je bijna denken dat de baarzen mij ook gemist hebben, want het is meteen goed raak. De eerste drie worpjes leveren evenveel baarsjes op.



Behalve baars toonde de ruisvoorns ook interesse in de mini spinner. Die ruisvoorns zijn trouwens fellere vechters dan de baarzen. De kleinste beatle bug spinner bracht de eerste op de kant.



Later op de avond mocht ik nog zo'n mooie goud gekleurde rover bijschrijven. Deze ruisvoorn viel voor een iets groter spinnertje waarachter een palmertje op een langstelig haakje is gebonden.

Vanaf de bruggetjes die over het riviertje de Kyll lopen heb ik vorige week prachtige forelletjes gezien. De volgende keer als we daar heen gaan neem ik zeker mijn Rapiertje mee. Maar, de ruisvoorn met zijn gouden flanken en rode vinnen is een minstens zo mooie rover. Met recht verdient de ruisvoorn dan ook zijn bijnaam polderforel!

Groeten,
Peter

27 jul. 2009

Fair Play in Zweden


Op 16 juli ontving ik van Marius van Andel het onderstaande mailtje:


Hoi Peter,

Ik moet dit even kwijt,

Eergisteren was ik met een vismaat met een bootje op een wat groter meer voor de baarsvisserij.



Het bleek dat de baars echt los was en we vingen behoorlijk. Ik besloot toen om de rapier, - De Rappe Ratser -, op te tuigen, hetgeen in een serie baarzen tussen de 30 cm, en de grootste, van 38 cm resulteerde, met meerdere vissen van 35 - 36 - 37 cm.




Vooral die grootste trok het rapiertje helemaal krom en trok zelfs een paar keer wat metertjes door de slip. En dat met een stompe terrible van 20 mm en 12/00 stilon. Echt baarsweer dus.

Een 2 weekjes eerder was ik in Värmland waar ik baarzen van 36 cm, 37 cm, 39 cm en de grootste 40 cm ving. Deze op een FP snoekbaars cobold ultra ligt en 14/00 stilon.
Het kan niet op. Vandaag ga ik weer.

Wanneer kom je naar Zweden?

Hartelijke groeten, Marius

PS, stuur binnenkort wat fotootjes.


Vanmiddag zijn Francine, de kids en ik thuis gekomen van een weekje vakantie in Kronenburg (Duitsland). In de mailbox vond ik foto's van een paar beste baarzen en een prachtig meer! Met toestemming van Marius heb ik zijn verslag en de foto's op 'Struinen door de Polder' geplaatst.

Marius bedankt, en ik kom maar wat graag een keertje vissen bij jou in Zweden!

Groeten,
Peter

19 jul. 2009

Rapieren met John


Zondag 19 juli. Vandaag is een speciale visdag. John van Gameren, waar ik al geruime tijd contact mee heb, komt een dagje struinen door de polder. Leuk om iemand waar je regelmatig mee mailt (en ondertussen al flink wat door hem gemaakte spinnertjes van bezit) eens in het echt te ontmoeten. Om 8.00 uur schudden we elkaar de hand en daarna is het tijd voor koffie.

Bij de koffie komt geen koek, maar wel door John gemaakte spinnertjes te voorschijn. En die zijn voor mij! Daar ben ik uiteraard heel blij mee, snoepgoed voor de twee-, de drie- en de vijfgrammer. Een aantal spinnertjes zijn nog niet in de praktijk getest, maar dat gaan we vandaag doen.





Uiteindelijk hebben we alleen met onze Rapiertjes gevist en daar hebben we geen spijt van gekregen. Het weer viel 100% mee, en de rovers verleenden hun medewerking en onze kleine spinnertjes kregen er flink van langs. Beiden visten we met 10% nylon op onze werpmolentjes. Na vorige week met 12% gevist te hebben weet ik het zeker: op de Rapier vist 10 % gewone nylon het prettigste! Je merkt duidelijk verschil met werpen.







Het is een visdag geworden met flink wat baars, een ruisvoorn voor John en voor mij een leuke snoek.




Van de geteste spinnertjes sprong een exemplaar voor mij eruit, een beatle bug met een Terrible blad van 20 mm. Een aantal mooie baarzen en de snoek dachten er ook zo over, en vielen voor de Terrible bug.

John, het was leuk om jou een keer te ontmoeten, en vooral om samen te vissen. Dat doen we zeker nog een keertje over!

Groeten,
Peter

12 jul. 2009

Met de Floret en de Rapier


Zondag 12 juli. Wat een regen viel er vannacht! Vanmorgen was ik al ruim voor 6 uur wakker en toen ik uit ons slaapkamerraam naar buiten keek stond het schuurdak blank. Op het dak van de schuur dreven bellen op het water, ontstaan door de regen die nog steeds naar beneden viel. Maar goed, na al die droogte zijn de boeren hier in de omgeving er in ieder geval wel blij mee. Een 'beetje' water en de daarbij horende afkoeling is hoe dan ook niet verkeerd. Onze zoon Frank zag vorige week zaterdag bij oma in Volendam dat de vissen in het 'breekie' naar zuurstof aan het happen waren. Frank is toen de hele zaterdagmiddag bezig geweest om met een netje visjes te vangen, en deze over te zetten. Van oma hoorden we later dat de gemeente er aan te pas moest komen om de toch nog vele dode visjes uit het water te scheppen. Een klein snoekje en een modderkruiper hebben het zeker gered, zij zijn in een emmer achterin de auto mee naar huis gekomen. Wie weet zwemt er hier achter ons huis ooit een grote snoek rond, die zijn voortbestaan aan Frank te danken heeft.

De invloed van de aanhoudende warmte en droogte op de polder is ook duidelijk, sommige sloten zijn bijna helemaal dichtgegroeid met waterplanten. Maar, de vele open stukken tussen de planten kunnen nog prima bevist worden met de ultra lichte spinhengel en een klein spinnertje.

Twee weken geleden nam Yuki mij mee naar Oost Nederland, het werd een lange dag vissen onder tropische omstandigheden. Gevolg was dat de rovers maar weinig interesse toonden in onze spinnertjes. Vandaag is andere koek, en als Yuki en ik hier om 9.00 uur binnen aan de koffie zitten plenst de regen buiten nog steeds vrolijk verder.

Deze keer is Yuki mijn gast, hopelijk werken de rovers nu wel mee. De weidse polders gaan we vanmiddag opzoeken, de ochtend besluiten we door te brengen tussen de bebouwing.

Op de eerste stek aangekomen gaan onze spinhengeltjes uit hun foudraaltjes. Dat geeft mij meteen ook de gelegenheid om de nagelnieuwe Floret van Yuki te bewonderen. Gisteravond heeft hij de Floret voor de eerste keer uitgeprobeerd, maar vandaag krijgt het hengeltje zijn vuurdoop. Zelf ga ik vissen met de Rapier, maar binnenkort zal ik zeker mijn Floret ook weer eens uit zijn foudraal halen. De Rapier heeft door zijn lengte tijdens de zomer (als er over riet en langs begroeiing gespind moet worden) mijn voorkeur. Met de korte Floret is dat op dit moment iets moeilijker, maar straks in de herfst is dat geen probleem meer. De Floret is wat mij betreft het leukste ultra lichte spinhengeltje dat er bestaat.

Dat het plenst van de regen lijkt voor de vis inderdaad uit te maken. De baars is los, we voelen ze al meteen na onze eerste worp tegen het spinnertje tikken.



Op mijn tweede of derde worp is het raak, en de eerste gelande baars heeft een mooi formaat.






We vangen op de eerste plek die we vandaag aandoen heel veel baars varierend van 5 cm tot
ruim 25 cm. Het zou hier niet bij baars alleen blijven.



Yuki vangt tussen de baarzen door een heel klein snoekje. Blijft geweldig mooi om te zien, zo'n kleine maar volwaardige rover. Net een miniatuurtje van een snoek, bedoeld om in de vitrine kast te pronken.




Ik kan vandaag mijn geluk niet op, niet een, maar twee aanbeten van ruisvoorns op mijn spinnertje worden verzilverd. Een kleine langstelige haak achter de spinner waarop een vliegje is gebonden doet de truc.

Tijd om naar de polder te gaan! Op weg naar de polder kan ik het niet laten om toch even een spinnertje door de stadswatertjes hier in de buurt te laten snorren. De afgelopen weken ving ik hier veel baars en daarbij ook nog een paar mooie snoeken. De baarzen geven niet thuis, slechts een vingerlang baarsje komt even boven water kijken.



Maar...ik mag na het stadsbezoek wel een leuk snoekje aan de vangsten van vandaag toevoegen! Even dacht ik dat het een mega baars was waarop het Rapiertje zich tot in de kurken kromde. Zo'n snoekje op een tweegrammer en 12% nylon drillen is en blijft een speciale gebeurtenis. Dat betekent meteen ook dat ik vandaag drie verschillende rovers op één spinnertje heb gevangen.

Op naar de polder, maar nu echt. Yuki weet niet wat hij ziet als ik de auto op een dammetje voor een hek parkeer dat toegang verleent tot een prachtige polder. Mijn vader is een bekende van de boer en eigenaar van dit stuk polder. Sinds tientallen jaren wordt hier al door ons gevist. Geen idee hoeveel snoeken mijn vader hier met zijn lange beringde hengel en daaronder levend aas heeft gevangen, maar het zijn er heel veel geweest. Niet altijd ging ik met hem mee als hij hier ging vissen, maar toch heb ik aan deze polder heel veel mooie herinneringen.

Geen aker gevuld met voorns, lange hengels, en snoekdrijvers, maar fragiel uitziende spinhengeltjes en mini spinnertjes mogen hun vangkracht bewijzen. De snoeksloot zoals wij hem 'vroeger' noemden staat nu vol met waterplanten. Vissen met een levende voorn is nu bijna onmogelijk, de aasvis zou zichzelf constant vast zwemmen in de waterpest en andere weelderig groeiende waterplanten. Maar goed, vissen met levend aas is alweer jaren geleden verboden! Daarmee is de lange kunstaas-versus-levend-aas discussie die ik vroeger zo vaak met mijn vader heb gevoerd ook tot een eind gekomen. Pa blijft erbij dat levend aas de mooiste manier is om een snoek te vangen. Na het verbod hierop loopt hij nog weleens met een spinhengel door de polder. Snoek vangt hij nog steeds, maar het onderschieten van de snoekdobber blijft voor hem een gemis.


Geen snoek vandaag in deze polder voor Yuki en mij, maar ook hier weer ontzettend veel baars. Net zoals eerder vanmorgen op de eerste stek varierend van 5 tot een dikke 25 cm. Donker gekleurde baarzen duiken alsof hun leven ervan afhangt op onze spinnertjes. Vissend bij elkaar in de buurt hebben we het meerdere keren achter elkaar te gelijk met een protesterende baars aan de stok.



De aanhoudende regen bereikt hier zijn hoogte punt, maar gelukkig niet lang daarna breekt de zon door. Na vele uren struinen en soms afzien in de regen lusten we wel wat. Op weg naar de volgende polder passeren we het huis van mijn ouders. Dat komt mooi uit! Een bakkie koffie en koeken smaken ons prima. Uiteraard gaat de koffie vergezeld met verhalen van mijn vader over de goede ouwe tijd, toen er nog echt op snoek gevist mocht worden. Wijselijk horen we het aan; immers, tegen bijna vijftig jaar snoek ervaring valt weinig in te brengen. De waterkaart wordt te voorschijn gehaald, en pa geeft ons nog wat tips! Daarna is het tijd om weer te gaan vissen.

De volgende poldervaart die we aandoen is gemakkelijk bereikbaar. De auto kan in de buurt geparkeerd worden, ook handig als het toch weer gaat regenen. Maar de rest van de middag en vroege avond vissen we vergezeld van een heerlijk zonnetje, en hebben de auto niet nodig.

Wat frappant is, is dat we bij een gemaaltje waar de auto geparkeerd staat samen ruim 40 baarzen vangen! In de poldervaart voor en achter het gemaaltje lukt het ons met met moeite slechts 2 baarsjes te vangen. Waarschijnlijk was het gemaal net gestopt met afmalen, en waren de meeste in de polder aanwezige baarzen naar de uitloop van het gemaal getrokken. De uitloop van een gemaal is als er gemalen wordt een gedekte tafel voor de baarzen. Voor ons is het bijna iedere worp raak. We vangen binnen een half uurtje meer en grotere baarzen dan in twaalf uur vissen twee weken geleden!



Om 20.30 uur laten we ook deze polder achter ons, maar deze keer om terug naar huis te rijden. Het was een bijzondere aangename dag met de ultra lichte spinhengel, in goed gezelschap, met goede vangsten en een zonnig einde!

Groeten,
Peter

8 jul. 2009

Ik ben er helemaal stil van

Woensdag 8 juli.



Groeten,
Peter

Terrible spinners zijn snoeken 'killers'

Een van de beste spinners voor poldersnoek, is zonder twijfel de Terrible spinner. Ook voor gebruik in zwaar begroeid polderwater is de Terrible spinner al decennia lang een topper gebleken. Het slanke, langwerpige blad (zonder ruiter) draait strak langs de as van de spinner, en pakt zodoende bijna geen vuil. Mijn voorkeur gaat uit naar de Terrible's met een 35 mm en een 45 mm blad. De 35 mm voor de vijfgrammer en de 45 mm voor de tiengrammer. Naast deze Terrible spinners bestaan er dan ook nog Terrible's met een 30 mm en een 60 mm blad. De eerste is bedoeld voor de driegrammer, de tweede voor 12 en 15 grams spinhengels.


De orginele Fair Play Terrible spinners , van onder naar boven, 30 mm, 35 mm, 45 mm en 60 mm

Van alle vier de maten heb ik verschillende uitvoeringen in mijn bezit. Behalve met een zilverkleurig blad worden de Terrible spinners ook gemaakt met een koperkleurig blad. Zilver wint het in mijn kunstaas dozen, maar ook koper is vertegenwoordigd.


Mijn toenmalige Fair Play tiengrammer, met daaronder een Penn 4300 SS werpmolen, en op de snoek liggend een 45 mm Terrible spinner.

Helaas, vanaf eind 1999 is de Terrible 45 mm spinner niet meer te verkrijgen bij Fa. Schreiner & Zoon. Het blad werd niet meer gemaakt. Daardoor werd een beroemd stuk kunstaas geschiedenis.



Tijdelijke slachtoffers van de Terrible 45 mm spinner




Winter 1999, samen met de FP tiengrammer, de Penn 4300 SS en een snoek op de foto. Wat een bos krullen had ik toen nog op mijn hoofd!



Terrible 45 mm spinners in verschillende uitvoeringen gemaakt door John van Gameren


Eind vorig jaar ontmoette ik via het internet spinnerbouwer John van Gameren. John had voor een klein kapitaal een mal laten maken van het 45 mm Terrible blad. Een oud 45 mm Terrible blad deed daarvoor als voorbeeld dienst. Op dat moment waren toen nog driehonderd bladen op voorraad, en er waren alweer 1000 bladen in de maak. Verspelen van de spinner zou geen probleem meer zijn. Daar werd ik dus heel vrolijk van!


De opnieuw leven ingeblazen Terrible 45 mm doet wat ie altijd al deed, en dat is snoek verleiden

Afgelopen winter gooide roet in het eten, we kregen een periode met aanhoudende vorst. Toen het ijs eindelijk weg was, heb ik eerst een paar keer met de vijfgrammer gespind. Half Februari is de 'nieuwe' Terrible 45 mm dan voor het eerst aan mijn oude Fair Play tiengrammer uitgeprobeerd. Het is toen bij deze ene keer gebleven. Maar, aankomende winter zal ik zeker vaker naar de tiengrammer en de 45 mm Terrible spinner grijpen. Terrible spinners zijn ook nu nog steeds snoeken 'killers'!

Groeten,
Peter

1 jul. 2009

Met Frank de polder in

Dinsdag 30 juni. De afgelopen weken ben ik tijdens het ultra lichte spinnen regelmatig op karpers onder de oppervlakte hangend gestuit. Niet alleen stil hangend en luierend in de zon, nee, er werd soms ook flink geaasd aan de oppervlakte. Dit jaar trekt het karpervissen veel minder aan me dan in de afgelopen jaren. Vooral vorig jaar heb ik veel uren vissend op karper doorgebracht. Soms werd het zelfs nachtwerk! Het ontbreekt me nu aan tijd, maar vooral aan zin om tijdens nacht en ontij achter de karpers aan te gaan.

Maar goed, door de aanhoudende warmte wordt ik toch enigszins geprikkeld om een paar uurtjes op karper te vissen. Maar dan wel aan de oppervlakte. Zonder poespas een aan het oppervlak azende karper verleiden vind ik nog steeds de mooiste manier van karpervissen. Dat onze zoon Frank tijdens het avondeten vraagt of ik zin heb om met hem te gaan vissen is net het duwtje in de rug dat ik nodig heb.

We gaan samen vissen vanavond! Frank met zijn vaste hengel op witvis, en ik aan de oppervlakte op karper. Ik weet nog wel een polder waar je dat beiden goed kan combineren. Dan wordt het wel laat vanavond, maar vooruit, het is de laatste schoolweek voor de grote vakantie. En gelukkig doet Francine daar ook niet moeilijk over.

Samen met je zoon in de auto op weg naar de polder is gezellig. Als we bij de poldervaart aankomen baal ik wel een beetje van wat we te zien krijgen. Op verschillende plekken staan rodpods met daarin meerdere hengels opgesteld. Het lijkt hier wel Frankrijk, maar dan in de Hollandse polder. Nu ben ik sowieso geen liefhebber van vissen met vast lood, maar in de polder vind ik het echt niet passen.

Waar de weg langs de poldervaart stopt kun je alleen te voet verder, en daar gaan Frank en ik vissen. Weg van de tentjes die als groene pukkels uit het landschap steken, en auto's die bijna geparkeerd naast de hengels op het gras staan. Met een boerderij aan de overkant, en onverstoord genieten van het geluid dat bij de polder hoort: dat is de omgeving waarin wij gaan vissen.




Dat er karper aanwezig is op de plek waar wij gaan vissen is me meteen al duidelijk. Het wateroppervlak is in beweging, en dat komt niet alleen door de wind! Frank zoekt een mooi plekje uit tussen het riet, en ondertussen strooi ik wat Variantjes uit over het water. Frank zit al te vissen, maar nog voor ik mijn haak via een baitband beaasd met Variantjes te water heb gelaten scharrelt er al een forse karper rond aan de oppervlakte. Frank schrikt er zelfs een beetje van.

De haak met Variantjes werp ik over de karper heen. Dan wordt die voorzichtig richting de karper getrokken. Wel zorg ik ervoor dat ze zo komen te liggen, dat de karper niet de kans krijgt om tegen de lijn aan te zwemmen. Voelt een karper op wat voor manier de lijn, dan zwemt ie meestal met een rotgang weg.

Op drie meter afstand voor Frank's neus speelt het zich allemaal af. De karper zuigt de haak met variantjes van de oppervlakte weg, en seconden later explodeert het wateroppervlak. Ik weet niet waar Frank het meest van onder de indruk is, de glasvezel Specimen die hoepelrond gaat, de slip van de Mitchell 810 die krijst of de zojuist nog in rust verkerende poldervaart die helemaal op zijn kop wordt gezet. De karper ploegt letterlijk de vaart voor Frank's voeten om. Even vrees ik dat de vis een tak of iets dergelijks heeft geraakt, maar het blijkt de lijn te zijn die over de uitstekende 'pennen' van zijn rugvin heen gaat. Daarna schiet hij nog een paar keer van links naar rechts, en Frank die naast me staat kijkt zijn ogen uit. Eenmaal uitgeraasd mag hij de vis 'scheppen' en zo hebben we hem een beetje beiden gevangen. ;-)





Op de kant durft hij het aan de vis vast te houden. Dat gaat zo goed dat ik behalve foto's ook een stukje gefilmd heb.




Frank vangt gedurende de avond en zonder hulp van papa drie mooie blankvoorns. Ik ben blij dat hij ook van het vissen op 'kleinere' vissen kan genieten. Dat vind ik zo jammer van het karpervissen, dat tegenwoordig alles draait om het gewicht van de vis. De manier waarop, of de omgeving waarin gevist wordt, doet er blijkbaar steeds minder toe.





Aan het eind van de avond, na eerst nog een karper gelost te hebben tijdens de dril, krijg ik het daarna nog keer met een karper aan de stok. Gemeten hebben we hem niet, maar volgens Frank was deze karper zeker wel 72 cm. Met de gedachte dat het leuk zou zijn om zelf ook op de foto te gaan met een vis mag hij de foto maken. Stiekem verwachte ik er niet veel van, maar het is een hele mooie foto geworden. Frank bedankt!

Groeten,
Peter