28 nov. 2007

Vissen met de Pako PS lepel

Woensdag 28 november 2007. Vandaag komt Sinterklaas naar het werk van Francine. Frank, Robin en Marleentje staan te trappelen van ongeduld na het middag eten. Ze kunnen het maar moeilijk afwachten. Dat zelfde gevoel bekruipt mij, ik kan maar moeilijk wachten tot het eindelijk weer zondag is. Oeps! Ik zou de kids naar Francine haar werk kunnen brengen, en in plaats van naar de Sint even gaan vissen. Met terug en weer heen rijden rest me dan een uurtje om door te brengen in de polder. De Fair Play vijfgrammer die ik onlangs in Leeuwarden heb opgehaald heeft er sinds twee weken een zusje bij. Geruild voor mijn groene vijfgrams baarspeuter-stokje. Donderdagavond waren Jan-Willem en ik bij een bekende hengelsportzaak in Utrecht. Daar hebben we beiden staan lekkerbekken bij de Zenga Parelmoer Lepels die net waren binnengekomen. Heel heel héél mooi spul, waar een flink prijskaartje aan hangt. Nu vis ik al jaren niet meer met lepeltjes, maar door dit moois....... Nee, ik heb de parelmoer lepeltjes laten liggen. Jan-Willem die wel regelmatig een lepeltje aan zijn staaldraadje hangt heeft er wel twee meegenomen. Geen ultra-lichte, maar wat zwaarder en grotere modellen voor de tiengrammer. Als je vast komt te zitten dan kun je met de lijn die op de tiengrammer gebruikt wordt net iets meer kracht zetten. Vandaar!


Ook ik heb de winkel niet lepelloos verlaten. Twee Pako PS lepeltjes van vijf gram zijn meegegaan naar huis. Deze lepeltjes ga ik vandaag uitproberen aan mijn "nieuwe" vijfgrammer.




Wat een fijn lepeltje is die Pako PS. Werpt fantastisch aan de vijfgrams spinhengel, maar geeft ook niet te veel weerstand. Vroeger viste ik lepels op de dwarrel manier: liften, zinken, enzovoort. Dit lepeltje kun je vissen als een spinner. Door af en toe te versnellen en tikjes te geven kun je wat extra aktie toevoegen. Een uurtje werd bekort tot slechts drie kwartier vistijd. Lang leve de mobiele telefonie..... Drie kwartiertjes vissen met de Pako, en drie mooie poldersnoeken. Bizar!

Groeten,
Peter

20 nov. 2007

De prachtige Rietveldpolder

Zondag 18 november. Vanmorgen sta ik om 6.00 uur naast ons bed. Buiten is het nog donker, maar vooral behoorlijk fris. Een zuidoosten windje is daar de oorzaak van. Het maakt me niet uit, vandaag ga ik struinen door de prachtige Rietveldpolder. En dan ook nog eens in goed gezelschap. Ap, mijn goede vriend uit Den-Haag, heeft me uitgenodigd. Frits zou oorspronkelijk ook meegaan, maar moet door een fikse griep bed houden.

Rond de klok van 8.00 uur arriveer ik in de polder. De polder ligt er prachtig bij. Gelukkig is het water op een paar kleine slootjes na vrij van ijs.

Had ik al last van kriebels, Ap helemaal. We hebben afgesproken om 8.00 uur. Ap was er al om 7.15 uur! Met zijn gele FP tiengrammer in de hand staat hij op mij te wachten. Een tandemspinner bungelt onder het topoog.

Mijn gele tiengrammer ligt ook achterin, maar ik besluit te beginnen met de vijfgrammer. Op de bevroren dauw (rijp) tuig ik haar op. De wetering waar Ap en ik hebben afgesproken vissen we uit, zonder een teken van de rovers te zien of te voelen.

Het tweede water wat we aandoen is de ringvaart. Een van mijn favoriete wateren die de Rietveldpolder rijk is. Helder, vrij diep en de omgeving is prachtig.

Op sommige stukken langs de ringvaart lijkt het of de tijd stil heeft gestaan.

Een stuk met bomen zorgt voor luwte. Boven de naar de bodem gezakte plompebladen krioelt het van de kleine visjes. Ap haakt hier een baarsje op de tandem.

Meteen daarna is het bij mij raak. Een felle tik op het Zaansepolderspinnertje kondigt baarsje nummer twee aan. Raar maar waar, hierna krijgen we beiden geen aanbeet meer hier. De ringvaart, normaal altijd wel goed voor een snoek, geeft niets meer prijs vandaag.

Na de ringvaart gaan we het in een van de lager gelegen weteringen proberen. Maar eerst een soepje. Ap neemt gastheer zijn wel erg letterlijk op. Behalve soep heeft hij hardgekookte eieren en worst meegenomen. Gedurende onze visdag wordt ik regelmatig getrakteerd op een lekkernij. Na de soep verdwijnt de vijfgrammer in het foudraal. De gele tiengrammer is aan de beurt hier op de brede wetering.

Water zo helder als jenever. Prachtig om de spinners te volgen, vanaf het opstarten na de worp, tot onder de top van onze gele spinhengels. Ook hier lijkt het wel of de snoeken gemuilkorfd zijn.

Onderbroken door een sluisje vervolgt de wetering zijn weg langs een stuk met knotwilgen aan de oever. Een polder met een grote verscheidenheid qua omgeving.

Tussen de knotwilgen blijkt de verleiding van Ap's tandemspinner toch te groot voor een snoekje.


Zo bleef een heerlijke visdag in een prachtige polder toch niet helemaal snoekloos.


Langs de voor deze polder zo karakteristieke molen lopen we terug richting onze auto's, hier en daar een worpje plaatsend over een verleidelijk stukje water. Van de groene rovers maar ook de gestreepte stekeldragers krijgen we geen teken meer.

Groeten,
Peter

12 nov. 2007

Struinen door een legendarische polder

Zondag 11 november. Vandaag is Jan-Willem de gastheer. Letterlijk, want de polder waarin we gaan vissen behoort tot hengelsportvereniging Wilnis. Jan-Willem is lid van HSV Wilnis en mag mij als introducé meenemen. Wel ben ik verplicht een dagvergunning aan te schaffen. Dat doen we bij een plaatselijk benzinestation. Kosten: vijf euro, maar die prijs is het meer dan waard. HSV Wilnis bezit veel prachtig (helder) water, maar ook looprechten op weilanden van verschillende boeren. Een enorm gebied dat zijn bekendheid mede te danken heeft aan Jan Schreiner.

Jan Schreiner viste hier en schreef erover. Pachtte in een ver verleden zelf een sloot hier. Een polder is een polder, en een snoek is een snoek- klopt! Maar vissen in Wilnis heeft iets Redmire pool-achtigs over zich. Hier een snoek vangen zou heel mooi zijn.


Vissen gaan we vandaag in stijl. Achterin de auto van Jan-Willem liggen twee opgetuigde spinhengels. Geen ultra lichte spinhengeltjes, daar waait het helaas te hard voor. Een Traditional tiengrammer met een 2500 model Twinpower en een Fair Play tiengrammer met een ABU Cardinal 33. Met de auto rijden we langs prachtig water, en hekken die toegang verlenen tot weilanden met bordjes waarop 'HSV Wilnis' staat. Langs en door al dat moois mag door ons gestruind worden. We besluiten er voorbij te rijden, en opzoek te gaan naar luwteplekken. Vissen in de buurt van de boerderijen en bruggetjes. Plekken waar de snoek in de winter graag beschutting zoekt. Het is daar dan net iets warmer dan in de open polder. Vandaag zorgt de luwte ervoor dat we prettig kunnen vissen met onze spinners. Volop struinen, zowel lopend als met de auto. Onderweg komen we regelmatig collega-vissers tegen. Net zoals bij het karpervissen is gebeurd, hebben bij vissen op poldersnoek de publicaties van de huidige bekende schrijvende vissers voor een omslag gezorgd. De baitcaster met werpreel zijn hier duidelijk gemeengoed geworden. Korte strakke hengels, dyneema en, ja hoor, Salmo jerkbaits. Die laatste zijn duidelijk herkenbaar door hun vorm, maar vooral hun prachtige bijna natuurlijke vismotief op de flanken. Gezien de harde wind in de poldervaarten geen verkeerde keuze, maar hier in de kleine slootjes... nou ja, het zal geheid snoek opleveren! Overigens ben ik nog nooit in een polder, waar dan ook, zoveel snoekvissers op een dag tegen gekomen. Van maagdelijk water is absoluut geen sprake, maar wie weet is dat ergens achterin een weiland met zo'n 'HSV Wilnis-bordje' toch anders. Onder betere weersomstandigheden kom ik hier graag een keer terug. Volgens Jan-Willem kun je hier een week vissen en rondstruinen, en heb je dan lang nog niet alles gezien!



De luwte-aanpak werkt. De eerste 'Wilnissnoek' van vandaag laat niet lang op zich wachten. Een puntgave vis, en een mooi formaat voor de polder. Een zelfbouwspinner met firetigerblad zien ze hier waarschijnlijk niet zo vaak voorbij komen. Behalve mooie "sport" heeft onze manier van vissen nog meer voordelen.

Snoek nummer twee van vandaag kan niet van een Fair Play Diamond spinner afblijven. Ook deze snoek blijkt een vis van formaat. Snel schuif ik de anti-retourpal van de ABU Cardinal 33 naar de ratelstand. De molenslinger hoef ik nu niet meer vast te houden. Zo kan ik optimaal genieten van de snoek die het gele glas rond zwemt.


En zo mag ik, na Jan-Willem, ook met een Wilnis snoek op de foto. Mijn eerste snoek in Wilnis, en dan ook nog een best formaat. Gedrild en geland met de gele FP heeft deze vis voor mij nog iets speciaals.

Deze toch al prachtige en geslaagde visdag heeft een nog iets groter formaat in petto.

Snoek nummer drie laat Jan-Willem alle hoeken van de sloot zien. Een prachtige snoek voor m'n gewaardeerde vismaat.

In de middag klaart het op, met zelfs af en toe een beetje zon. Ik vang nog twee baarsjes, maar van snoek krijgen we geen teken meer. Na een tweetal visloze uren gaan we een uitsmijter eten in het onder vissers legendarische cafe de Schans. De maaltijd wordt afgesloten met een pilsje.

Terug aan het water slaat het weer om. De lucht trekt dicht en niet veel later zou een wolkbreuk een eind aan onze visdag maken. Voor het zover was, stonden we oog in oog met een grote witte vogel. Geen lepelaar, geen ooievaar, maar een witte reiger. Een bonus op een fantastische visdag in een legendarische polder. Jan Willem bedankt!!

Groeten,
Peter

6 nov. 2007

Hengelpraat aan de keukentafel

Zondag 4 november. Het was een hectisch weekje de afgelopen week. Ik heb ontzettend veel zin om de stress van me af te vissen. Maar niet te ver weg van huis vandaag. Slechts de ochtenduren staan tot mijn beschikking, en ik heb meer dan genoeg in de auto gezeten de afgelopen dagen. Waren Jan-Wilem en ik vorige week te gast bij Paul, vandaag vissen we met z'n drieën bij mij in de buurt in de polder. Om 7.30 uur zitten de mannen en ik hier aan de keukentafel aan een bak koffie.

We zijn gebrand om snel naar het water te gaan, maar praten eerst even bij. Niet over koetjes en kalfjes maar over spinhengels. Echte spinhengels! Hengels die zonder overbelast te moeten worden, een licht gewichtje precies kunnen wegzetten. Hengels die snel zijn maar niet te strak. Hengels die ontworpen (en getest) zijn voor de polder en voor het vissen met spinners. Geen lichte en te strakke kunstaashengels dus, maar spinhengels. Hengels met een beetje extra massa waardoor ze instaat zijn onze bijna gewichtloze spinnertjes te lanceren. Een onderwerp dat ons drieën al geruime tijd bezighoudt. Vissend met Jan-Willem en regelmatig mailend en vissend met Paul hebben we het afgelopen jaar veel informatie en ervaring aan elkaar uitgewisseld.

Vandaag gaan we vissen met spinhengels die deze eigenschappen bezitten. Spinhengels afkomstig van de fa. Schreiner & Zn. Hengels die als je ze de eerste keer ter hand neemt soms grof aanvoelen. Eenmaal in de hand aan de waterkant, verandert grof plotseling in subtiel. Alles klopt gewoon aan deze spinhengels. Werpen, heerlijk, geen hak- en breekwerk. De top registreert elke slag van het spinnerblad, en geeft de trillingen feilloos door tot achterin de hengel. De "dikke" greep met grove reelringen blijkt heerlijk in de hand te liggen, en de werpmolen zit muurvast. Geen "reserve" in het achterdeel, maar fraai buigend over de hele hengel.

Praten over vissen en alles daarom heen is leuk, maar het vissen zelf is veel leuker. Tijd om de polder op te zoeken!


Als we daar arriveren is er duidelijk snoek aanwezig voorin de polder, er wordt gejaagd. Het wateroppervlak wordt op sommige plekken tot schuim geslagen. Na een aantal baarjes en baarzen voor Jan-Willem en mij is het raak. Het eerste snoekje aan "een oude liefde in nieuwstaat".


Het voorste stuk van de polder levert geen snoek meer op, dus gaan we klimmen en struinen net zoals twee weken geleden. Dieper deze polder in, waar nog een bijna ouderwetse stilte heerst.


Op een stuk water dat een zwanenfamilie zich heeft toegeëigend zijn we niet echt welkom. Verderop vissen dan maar.


Paddestoelen steken op diverse plekken hun hoed door het gras.

'Hangen', klinkt het, de stilte wordt verbroken.


Snoek nummer twee, en een tevreden Jan-Willem.


Fraai buigend over de hele hengel

Na een losschieter en weer een weiland verder knalt er een snoek op mijn 35 mm Terrible spinner. Nog steeds een topspinner voor de polder trouwens.


Dit slag snoek vangen op een vijfgrammer is geweldig!


Was vorige week in West-Friesland Paul met zijn Floret verre weg de man met de meeste aanbeten en gelande vis. Vandaag is een heel ander verhaal. De vijfgrammers met de daarbij passende grotere spinnertjes laten de Floret achter zich. De ene week is de andere niet, en ook vissen we vandaag in een heel ander water. Toch stuiten we vandaag op nog een verrassing achterin de polder. Er was namelijk volop karperactiviteit waarneembaar. Niet alleen in de vorm van bellenplakaten of staarten, maar ook springende karpers. En dat laatste hebben we meerdere keren mogen aanschouwen. Een prachtig gezicht, en dat in November. Mannen, het was weer een heerlijke dag in de polder vandaag!

Groeten,
Peter