2 dec. 2016

Plezier


Perfect op elkaar afgestemd materiaal. 







Vrijdag 2 december. Gistermiddag heb ik een paar uurtjes met de ultra lichte spinhengel doorgebracht aan de rand van de polder. Lekker struinen met de Fair Play vijfgrammer van grafiet, daaronder een Penn 420 SS gevuld met 0,12 mm Maxima nylon. Geen spinnertje, maar een klein streamertje maakte de uitrusting compleet. Niet gericht op big mama's of kroko's, maar wel om optimaal plezier te beleven aan de gemiddelde polder snoek. Drie puntgave snoekjes maakten dat meer dan waar. Blijft leuk ultra licht!

Groeten,
Peter

10 nov. 2016

De draad weer oppakken




Donderdag 10 november. Vanmiddag heb ik een uurtje gevist met onze oudste zoon. Het water was zo troebel dat het aan koffie met een scheutje melk erdoorheen geroerd deed denken. We hebben geen teken van snoek gezien of gekregen. Maar wat is het genieten om samen (weer) met je zoon te vissen. Alleen vissen is voorlopig nog niet verstandig, en daar heb ik me bij neergelegd. Morgen ga ik voor het eerst weer aan het werk,  ik heb er ontzettend veel zin in!

Groeten,
Peter

5 nov. 2016

De kracht van eenvoud.









Zaterdag 5 november. Het uitstapje afgelopen woensdag in de polder heeft er goed ingehakt. Sindsdien ben ik bijna niet meer buiten geweest. Gisteren zelfs bijna de hele dag geslapen, en ondanks dat sliep ik ook afgelopen nacht als een roos.

Vanmiddag geluncht bij m'n lieve schoonmoeder en daarna de Luxor 1A Special onderhanden genomen. Ik hou van zijn/haar simpele vormgeving. En dezelfde eenvoud vind je ook terug aan de binnenkant. Bij deze Luxor zijn de tandwielen van brons en staal gemaakt. De dikke as is ook van staal gemaakt. Verder wat er niet in zit, kan ook niet kapot gaan!

Groeten,
Peter

3 nov. 2016

Herstel


Donderdag 3 november. Allereerst iedereen bedankt voor de hartverwarmende reacties, hier op SddP, Facebook, via Gmail en door de 'ouderwetse' brievenbus.


En niet te vergeten de telefoon en zelfs thuis! Het gaat per dag vooruit met mij, en onder begeleiding een paar uurtjes buiten zijn is de volgende stap.

Gistermorgen pikte Peter Vantorre mij thuis op. Hoezo wat een luxe! En nog mooier onder begeleiding van een marinier twee en een half uur struinen door de polder (in de buurt van waar ik ben opgegroeid) voelt als een verjaardagscadeau inclusief een hele grote strik. Geen spannende dingen, gewoon achthonderd meter vooruit vissen en daarna weer terug. De 250 cm lange tiengrammer is voor het formaat snoeken in het deel van de polder waar wij gevist hebben aan de zware kant, maar de extra lengte tegenover de vijfgrammer is op dit moment een uitkomst voor mij. Verder bij de waterkant vandaan vissen is en voelt vooral een stuk veiliger.

Ongelooflijk hoe snel je conditie/gestel afneemt na zoiets heftigs. Dinsdagmiddag zat ik na een paar honderd meter wandelen en daarna de woonkamer stofzuigen er behoorlijk doorheen. Gisterochtend was ik na ruim twee uurtjes simpel pielen met een streamertje gesloopt. Maar toch, het begin is er en ook het vertrouwen keert terug.



Dat m'n naamgenoot naast een baarsje ook nog met twee snoekjes heeft kunnen stoeien aan zijn Fair Play vijfgrammertje is hem dubbel en dwars gegund.

Peter bedankt voor het uitlaten!

Groeten,
Peter

28 okt. 2016

Aan een dun draadje


Maandag 24 oktober.

Hallo allemaal,

Dat alles wat gewoon lijkt, letterlijk kan veranderen in de tijd van een keer knipperen met je ogen heb ik deze week zelf aan de lijve ondervonden.

In het kort samengevat is dit wat er gebeurd is:

Maandag middag twee uur na mijn loopje ging alles perfect. Tot ik op het toilet zat en duizelig werd. Gelukkig haalde ik daarna de woonkamer, en toen ging bij mij het licht uit. Alles ging draaien,  kon me niet meer bewegen zonder over te gaan geven. Een oog openen ging zelfs niet zonder over m'n nek te gaan. Klinkt goor en dat is het ook,  ik lag op m'n buik in m'n eigen.....  Francine is na een telefoontje van Robin direct naar huis gekomen. En zag gelukkig net zoals Robin de ernst in van de situatie. Francine heeft direct een ambulance laten komen.


Drie ampullen via een infuus waren nodig om de misselijkheid iets dragelijker te maken. Het ging allemaal langs me heen. Francine heeft het me later verteld. Wat ik wel onthouden heb en waar ik ontzettend van schrok was m'n temperatuur 33,9 celcius. Ik dacht nu gaat het niet goed. Opstaan, gewoon zitten zelfs ging ook niet. Ik kon het gewoon niet ook niet na drie ampullen.


Ik ben de brancard op getild en met volle snelheid naar het ziekenhuis gebracht.


Daar ben ik een paar uur kwijt geraakt. In de tussentijd hebben ze mijn temperatuur met een deken met ingebouwde blower omhoog gekregen. Na twee uurtjes moest ik een scan van m'n hoofd maken. De bocht om met het bed was overgeven,  in de lift hield ik het niet meer. Overrollen op een bed voor de scan was een drama. Voor de scan kreeg ik opnieuw een ampul tegen de misselijkheid. Anders was het echt niet gelukt.

Daarna kon ik nog steeds niet m'n ogen openen zonder ontzettend misselijk te worden en de rest wat daarbij hoorde. De nacht van maandag op dinsdag heb ik in een soort van foetus houding doorgebracht. Tijdens de controle,'gaat alles goed meneer Linzell ' draaide ik me om. Het gevolg is te raden.  Een nieuwe ampul in m'n infuus. Het zoutgehalte in m'n bloed bleek bij de eerste afname niet ok. Gelukkig dinsdagmorgen wel. Ik ging opknappen heen en kon zelfstandig staan en lopen, maar zonder omvallen over een rechte lijn lopen niet. Het blijkt een ontsteking aan m'n evenwichtsorgaan te zijn!

Ik mocht naar huis en moet over vier weken terug komen. In het ergste geval is dit iets van blijvende aard en kan dus onaangekondigd terug komen. De eerste keer was afgelopen woensdag. Gelukkig ben ik er nu voorbereid op, en ook Francine was in de buurt. Het gaat nu een stuk beter met mij/ons en Francine is vanmorgen weer aan het werk gegaan.

Peter


24 okt. 2016

Vriendschap


Eerst even bijpraten aan de keukentafel in Volendam. 

John in het zonnetje gezet ! 









Zondag 23 oktober. Vandaag ben ik eindelijk weer een keer met John van Gameren op pad geweest. Respect voor m'n vriend en vismaat is hier op zijn plaats, hij is nog steeds herstellende van een enorm gecompliceerde operatie. Mijn aanbod om passief met de pen achter de karpers aan te gaan sloeg John af. Nee, we gaan gewoon struinen. Uiteraard dan wel met onze Fair Play tiengrammers achter de snoeken aan! Ondanks het slechts denkbare snoekweer hebben we enorm genoten van het samen kunnen vissen. Heerlijk!  Dat we samen toch nog vijf snoeken hebben geland is op zo'n dag mooi meegenomen. De laatste snoek bleek 91 cm lang te zijn,  iets waar we vanmorgen tijdens de koffie niet eens over durfde te dromen.

JOHN BEDANKT!!!

Gr,
Peter

21 okt. 2016

Op de valreep










Vrijdag 21 oktober.  Als de middag al bijna overgaat in de avond, klim ik het hek over om de polder te betreden.  Niet dezelfde polder als gisteren, dit is de polder waar ik op karper vis. En m'n tot nu toe laatste karper uitstapje was ook in deze polder.  Een echte veenpolder,  dus helder water en een donkere bodem. Dat zie je terug aan de karpers die ik hier vang. Soms donkerbruin tegen zwart aan zelfs. De snoek die ik hier vanmiddag mocht bewonderen ook.

Groeten,
Peter


20 okt. 2016

Herfst





De weerhaken zijn plat geknepen  !







Donderdag 20 oktober. Een ontzettend mooie visdag, die plensnat begon maar eindigde in zonneschijn. De snoek was los, en geteld heb ik ze niet. De mooiste rovers zijn op de foto gegaan.

Groeten,
Peter