24 jan. 2010

Snoeken op de sneeuw

Zondag 24 januari. Het is rond 10.30 uur als Yuki en ik de spinhengels naast onze auto's optuigen onder de naar beneden dwarrelde sneeuwvlokjes. De wereld om ons heen is gisteravond en vannacht onder een wit tapijt van sneeuw gehuld. Een winters tafereeltje in een Zuid Hollandse polder. Het is goed om te zien dat bijna alle sloten hier vrij van ijs zijn. Dat is in de polders bij mij in de buurt wel even anders. Yuki is speciaal afgelopen vrijdag door deze polder gereden om te kijken of er gevist kan worden. Zijn enthousiaste berichtje op mijn voicemail was duidelijk:JA! Dat zelfde enthousiasme straalt hij ook nu uit. Mijn vismaat heeft er duidelijk zin in, en ik ook!

We hebben het vissen gemist! Yuki is voor kerst nog een keer alleen op pad geweest. Het was toen flink wat kouder dan vandaag. Zijn drijfveer die dag was het vangen van een snoek in de sneeuw. Wat moet dat gaaf zijn, een snoek gefotografeerd op de sneeuw. Het lukte hem een snoek te verleiden met een op de tiengrammer geviste 45 mm Terrible spinner. Helaas schoot deze vis tijdens de dril los, geen foto dus. Sinds gisteravond ligt er een nieuw pak sneeuw op de weilanden, een nieuwe kans op de felbegeerde foto.

Net zoals op 13 december, de laatste keer voor de vorstperiode dat wij samen visten, kiezen we vandaag voor ultra lichte spinhengels. Deze keer niet onze Rapiertjes, maar de vertrouwde Spinmatic vijfgrammers. Yuki begint met de spinner, ik met een Pako PS lepeltje. Gisteravond heb ik nog een paar staaldraadjes gemaakt met in mijn achterhoofd de gedachte dat ik weleens de hele dag met dit ultra lichte lepeltje zou kunnen gaan vissen.



Echt jammer dat dit lepeltje momenteel niet meer verkrijgbaar is, want juist tijdens winterse omstandigheden is het een goede verleider gebleken. Het lepeltje langzaam zonder rukjes of versnellen naar binnen vissen is de truuk. Het beweegt zich zo in een lijn door het water zonder naar links en rechts uit te slaan. Vis je de Pako PS met rukjes of een gevarieerde snelheid naar binnen dan slaat hij uit, en is de kans op missers groter. Tijdens de zomer en de herfst geen probleem, maar nu in de winter zit een herkansing er vaak niet in.

Bij het water aangekomen krijg ik het gevoel dat het weleens kan gaan lukken vandaag. De snoekstand is goed in deze polder, dat hebben we vorig jaar kunnen vaststellen. Dat er hier heel wat kunstaas door het water gehaald wordt ook! Een flink aantal snoekvissers kom je hier soms tegen op zondag. De ijskorst heeft de afgelopen weken voor rust onder water gezorgd, en dat zou ook best weleens in ons voordeel kunnen werken. Snel wordt ons ook duidelijk dat wij vandaag de enige 'gekken' hier zijn die een poging om een snoek te gaan vangen wagen.




De strategie is simpel, we vissen van het ene plaatsje naar het andere. Tussen de beiden plaatjes in ligt een flink stuk open polder. De kans op een snoek zou dan volgens ons het grootste zijn op de stukken polder waar langs het water huizen staan. We zijn een klein halfuurtje onderweg als mijn lepeltje door een snoekje onderschept wordt.




Niet groot, maar we hebben wel de begeerde foto van een snoek op de sneeuw. Op het snoekje zijn aan weerskanten duidelijk de littekens aanwezig van een ontmoeting met een grotere snoek. De littekens in de vorm van een hoefijzer verraden dat het snoekje in de muil van een grotere soortgenoot heeft gezeten. Leuk om te zien is dat Yuki minstens net zo blij is als ik dat ben. Na weken niet te hebben gevist, geeft het zien van een vis ons beiden een goed gevoel.



We struinen verder de polder in, en bevinden ons in een bijna sprookjesachtige witte wereld. Op de plek waar de sloot waarin we vissen een haakse bocht maakt zie ik vlak voor mijn voeten een snoek mijn lepeltje missen. Die lag stijf tegen de kant, te wachten op een prooi. Helaas blijft het bij deze ene poging van de rover, we proberen nog een aantal keren maar snoekmans laat zich niet meer zien. De misser op de lepel doet Yuki besluiten ook met de Pako PS te gaan vissen. De snoeken liggen vast, een traag gevist lepeltje kan dan misschien net het verschil maken.





De sloot gaat na de haakse bocht verder de open polder in. Hier geen beschutting van boerderijen en vrijstaande huizen, maar wel een prachtig uitzicht. We genieten van witte reigers, smienten en meerkoeten aan de overkant van ons in de witte weilanden. Schapen wroeten daar door de sneeuw heen om zo hun kostje bij elkaar te scharrelen.

Ruim twee kilometer water ligt er voor ons. Uitdagend uitziende stukken worden meerdere keren bestookt met onze lepeltjes. Het levert ons geen enkele aanbeet op. Bij het volgende dorpje aangekomen wacht ons een teleurstelling. De sloot ligt daar dicht! Niet met ijs, maar met een dunne koek van sneeuw die op het water drijft. En juist op dat stuk van de sloot hadden we onze hoop gevestigd.

Het is niet anders, en eigenlijk zijn we met de snoek van vanochtend al meer dan tevreden. Het zou leuk zijn als Yuki ook nog een snoek weet te strikken en daarom lopen we terug.

Vanaf het gedeelte waar de sloot de haakse bocht maakt, gaan we terug richting de auto vissen. De plek waar eerder de snoek mijn lepel miste wordt nogmaals uitgekamd. Zonder een teken van leven te zien of te voelen komen onze lepeltjes telkens terug. Links van ons ligt langs de kant van de sloot ijs. Mijn volgende worp gaat precies langs het ijs. Als het lepeltje halverwege het stuk ijs is aangekomen, krijg ik een keiharde aanbeet.

Voor de zekerheid tik ik nog een keer na, maar de vis hangt. En deze keer is het geen klein snoekje, dat is ons na enkele seconden duidelijk. Dit had ik eigenlijk niet meer verwacht, durfde er niet eens meer op te hopen. Een grote snoek doet het glasvezel tot in de kurken krommen. De vis duikt tot mijn grote opluchting niet onder het ijs, maar zwemt rustig het midden op. De slip van de Shimano Nasci laat zich daarbij horen. Een fantastisch gevoel om weer eens aan een echt grote snoek vast te zitten.

Als we de snoek voor de eerste keer te zien krijgen wordt wat we al dachten bevestigd, hij is echt groot. De snoek ligt dan even stil voor onze voeten, maar het spel tussen visserman en vis is dan nog niet voorbij. De snoek schiet nogmaals het midden op. De vis blijft daar aangekomen bij de bodem zwemmen. De hengel en de rek in de 16% nylon doen de rest. Weer voor onze voeten aangekomen, blijkt dat de rover het meeste van zijn kruit verschoten heeft.

Ik besluit om zelf de snoek met het kleine landingsnet te landen. Gelukkig, bij de eerste poging zit de snoek veilig in het netje. Daarna geef ik het net over aan Yuki, die snoek het water uit tilt. Op de sneeuw ligt voor ons een grote snoek. De lepel is niet zichtbaar en is volledig in zijn muil verdwenen. Voorzichtig wordt de Pako uit de grote muil verwijderd. Onder de vis gemeten blijft het meetlint op 88 cm steken. Gedrild en geland op een vijfgrammer en 16% nylon, een hele mooie vis.



Uiteraard wordt deze snoek ook op de sneeuw gefotografeerd, maar zelf ga ik ook op de foto met de rover.

Het stuk terug richting de auto wordt secuur door ons beiden uit gevist. Er moet toch nog wel ergens daar een snoek op de loer liggen! Een snoek waarvan ik hoop dat deze de lepel van Yuki te grazen neemt. We vissen door tot het flink begint te schemeren, Yuki is volhouder en geeft nooit op. Ook vandaag niet, maar wat hij en ik ook proberen een derde snoek komt er niet op de sneeuw te liggen. Yuki Snoekie kennende kan hij daar niet mee zitten, we hebben heerlijk gevist vandaag. Een nieuwe periode van vorst ligt voor ons, maar deze visdag kan niemand ons meer afnemen.

Yuki bedankt, het was weer genieten!

Groeten,
Peter

2 opmerkingen:

Yuki zei

Hoi Peter,

Ik herbeleef alles nog een keer, wat een leuke dag, hier kunnen we voorlopig weer op teren ;-)

Gr Yuki

Anoniem zei

Hoi Peter

wat een mooie kleur heeft die snoek, en een typische skanke bouw .

gr Frank