30 dec. 2009

Op stap met de spinhengel


Het nieuwe boek 'Struinen door de polder 2009 - Op stap met de spinhengel' is klaar!

De laatste jaren kom ik in de polder nog maar zelden vissers tegen met ultra lichte of lichte spinhengels. Op de gemiddelde (spin)hengel gebruikt in de polder staat maar al te vaak 10-30 gram te lezen. Maar het kan nog zwaarder; pittige baitcasters met een opgegeven werpgewicht van ruim boven de 60 gram zijn ook geen uitzondering meer. Praktisch onbreekbare lijnen zijn een trend geworden.

'Op stap met de spinhengel' laat zien dat het anders kan. Het is een ode aan het vissen met de ultra lichte en lichte spinhengel geworden. Er wordt gevist met ultra lichte en lichte spinhengels die ook echt zijn ontworpen voor het vissen in de polder. Echte spinhengels waarop de in de polder rondzwemmende rovers prachtige sport kunnen geven. Genieten van elke vis ongeacht het formaat! Voornamelijk wordt er gevist met de spinner, maar de lichtste spinhengel wordt ook ingezet voor het klassieke vlokvissen. Vele spinners van weleer zijn nieuw leven ingeblazen, en deze vangen ook nu nog steeds goed snoek en baars. Dat er met mini spinnertjes ook gericht en met succes op ruisvoorn gevist kan worden, is voor velen nieuw.


Het is een 122 (na update 138 pagina's) pagina's tellend boek geworden. Een stuk dikker dan het boek 'Struinen door de Polder - Ultra licht' dat 68 pagina's telt. Bedoeld als naslagwerk voor mezelf, de vismaten en leuk voor later voor de kinderen.




Geinteresseerden kunnen het boek ook bestellen. Rechtstreeks bij de drukker waar het boek dan voor je gedrukt wordt. Het is daardoor een iets duurder boek dan een boek dat in een hoge oplage wordt uitgegeven. Zelf heb ik wederom besloten om er niets aan te verdienen!

Om het boek te bestellen, klik je op de badge in de zijbalk.

Er kan gekozen worden uit:

Softcover Eur 30,95
Hardcover, Dust Jacket Eur 41,95
Hardcover, ImageWrap Eur 44,95

De prijzen zijn exclusief de verzendkosten.
Groeten,
Peter

18 dec. 2009

Sanborn spinner

Vrijdag 18 december. De polders en de stadswatertjes zijn bedekt met ijs. Dat geeft mij de tijd om aan m'n boek te werken. John van Gameren verveelt zich ondertussen ook niet... Zo zag deze week een 60 jaar oud spinnertje opnieuw het licht.





Hier is tie dan de spinner genaamd Sanborn uit 1950. Het spinnertje heeft een bladmaat van rond de 15 mm en is dus als het goed is te vissen op...... de rapier. Het spinnertje is geheel gebouwd na de beschrijving en tekening van Jan Schreiner uit de eerste druk van Flitsend nylon. Zo uit de hand draait het spinnertje super en als hij doet wat Jan Schreiner schreef 60 jaar geleden dan hebben we een nieuwe (oude) aanwinst voor de rapier.
MVG John.

13 dec. 2009

Op de valreep

Zondag 13 december. Vanmorgen zitten Yuki en ik hier thuis om even na 8.00 uur aan de koffie. We gaan vissen vandaag met onze Fair Play Rapiertjes, dat staat vast. De bedoeling is om in de provincie Utrecht in de polder te gaan vissen. Yuki heeft daar vorige week met succes zijn nieuwe Rapier uitgeprobeerd.

Tijdens het koffie drinken start ik de computer op. Maximaal twee graden boven nul geeft het KNMI op voor de provincies Utrecht en Zuid Holland voor vandaag. De kop van Noord Holland ziet er met vijf graden boven nul een stuk beter uit. Dat scheelt drie graden, en daar weet ik de weg.




Toch besluiten we naar Utrecht te gaan. Volgens Yuki is het mooi water waar hij vorige week gevist heeft, en dat zou later ook wel blijken. De Utrechtse polders liggen bedekt met rijp, en de kleinste slootjes liggen dicht als we arriveren. Dat we onder deze omstandigheden voor de lichtste spinhengel ter wereld kiezen ligt niet voor de hand. Met een slanke 30 mm Terrible spinner moet het wel mogelijk zijn een snoek te verleiden. Wat een fantastische ultra lichte spinhengel is die Rapier toch, je kunt er prima ruisvoorn spinnertjes met een blad van 12 mm op vissen, maar ook een slanke 30 mm Terrible.

Bij het water worden onze Rapiertjes uit hun foudraaltjes gehaald, en kan ik meteen Yuki's nieuwe aanwinst bewonderen. Mini werpmolens gaan tussen de reel ringen, en 10% nylon wordt door de geleideoogjes gehaald. Tijdens het droog zwiepen met Yuki's en mijn Rapier, lag mijn Tica Cetus spinmolen op het bevroren gras. En daar blijkt dit molentje niet tegen te kunnen. De anti-retour werkt niet meer! De olie of het vet in de one-way rollager dat dienst doet als anti retour is door de kou te dik of hard geworden.

Normaal geen probleem, want bij het spinnen heb ik bijna altijd mijn anti-retour niet ingeschakeld staan. De anti retour schakel ik meestal pas in als ik een vis gehaakt heb en niet eerder. Bij de oude ABU Cardinal molens en ook bij de Shimano Twinpower FB en Nasci die ik gebruik is een rotorrem aanwezig. Wanneer de beugel geopend wordt voorkomt de rotorrem dat de beugel heen en weer gaat schommelen tijdens het werpen. Ongewenst dichtslaan van de beugel komt bij deze werpmolens tijdens het werpen dan ook niet voor! Bij de Luxor werpmolens is een rotorrem niet nodig, aan deze werpmolen moet echt gedraaid worden om hem in beweging te krijgen. Bij de Pelican 50 schommelt de rotor wel als de anti retour uitgeschakeld is, maar dat is nihil. De rotor met de geopende beugel hangt tussen twee nokken in die voorkomen dat de geopende beugel een grotere slag kan maken, en daardoor snelheid genoeg heeft om ongewenst dicht te slaan. En een schommelde beugel die ook nog eens tegen je knokkels kan botsen is geen pretje.

De Tica Cetus is zo geconstrueerd dat deze goed bediend kan worden met een ingeschakelde anti retour. Zelfs als de geopende beugel tegen de sluitnok staat, kan de beugel zonder extra kracht te zetten met de slinger gesloten worden. Het sluit mechanisme werkt licht en feilloos op de Cetus. Een schommelende rotor is op deze kleine werpmolen niet gewenst.

Maar goed, ik begin deze visdag dus met een niet goed werkende werpmolen. Pas in de middag als het iets warmer wordt, beschik ik weer over een werkende anti-retour. Het is dus behelpen in de ochtend, maar het is niet anders.

Tegen beter weten in vissen met tweegrammers met een temperatuur tegen het vriespunt aan lijkt toch na tien minuten al zijn vruchten af te werpen. Een snoekje knalt op mijn 30 mm Terrible spinnertje. Helaas valt de rover het spinnertje van voren aan, en hangt niet. Wel een mooi gezicht in het heldere water. Vol goede moed vissen we verder, dat komt vandaag wel goed. Ruim twee uur later staat de teller nog steeds op nul! Hoe verder we daarbij de polder in vissen, hoe donkerder het water wordt. Dat hadden we van te voren niet verwacht.

We besluiten daarom om naar Zuid Holland te rijden om daar ons geluk te beproeven. De zon breekt daar aangekomen door, en de oosten wind trekt aan. Een vorstperiode ligt voor ons in het verschiet, hopelijk levert deze polder ons nog wel een vis op vandaag. Uren en kilometers worden gemaakt door een prachtige omgeving. Van de rovers krijgen we geen teken van leven! Wat nu? Dan maar de bebouwing opzoeken en kijken of ze het daar wel doen.

Op weg terug naar de auto komen we vier andere snoekvissers tegen. Mannen met grof geschut in hun handen, en het daarbij horende groot kunstaas. Gelukkig voor ons hebben deze vissers ook nog niets gevangen. Oostenwind is de bekende reactie...

Met nog een kleine anderhalf uur daglicht voor ons, gaan we de bebouwing uitvissen. In dit geval een dorpje waar een sloot doorheen loopt die in verbinding staat met de polder waarin wij zojuist gevist hebben. Het zou goed kunnen dat de rovers de beschutting die het dorpje biedt hebben opgezocht. Een jagende snoek sterkt dat vermoeden. Tot zeker vijf keer toe zien we de snoek toeslaan. Op de plekken waar dat gebeurt springen tientallen kleine witvisjes boven het water uit om zo aan de snoek te ontkomen. Duidelijk is: hier zit de witvis. Wat we ook proberen, onze 30 mm Terrible spinnertjes worden niet bekeken door de rover.

De mooiste plekjes en dan vooral bij de bruggetje die toegang verlenen aan kapitale woningen worden secuur uit gevist. Helemaal niets... Dankzij de komende vorst misschien de laatste of een van de laatste visdagen van 2009 is gedoemd om visloos te worden afgesloten.

Yuki besluit voordat het straks te donker wordt om te vissen nog even te gaan spinnen met een spinnertje met een blad van 14 mm. Verderop loopt een klein slootje dat zich daar uitstekend voor leent. Dat spinnertje wordt straks een topper voor de ruisvoorn, dat hoor ik hem zeggen, en hij geniet zichtbaar. Dan zie ik vanuit mijn ooghoeken zijn Rapier krommen. Baars! Op het kleinste spinnertje wat hij bij zich heeft en in het kleinste slootje waarin we vandaag gevist hebben.




Het is een baars die ervoor zorgt dat deze visdag niet als visloos het boek ingaat dat ik aan het eind van dit jaar ga maken. Bijna ongelofelijk maar waar, een paar worpjes later knalt er dan ook nog een snoek op het mini spinnertje. Helaas lost de vis, maar verwacht hadden we het zeker niet meer.

Het wordt nu snel donker, ik besluit om ook miniatuur te gaan spinnen. Een 18 mm Beatlebug spinnertje wordt aan de ultra lichte spinstang bevestigd. Het slootje wordt opnieuw door mij uitgevist. Nu nog secuurder dan net. Yuki staat al naast me, heeft zijn spinner net los geknipt. Nog een paar worpjes dan loopt het slootje op zijn eind. BOEM!!! Je hebt er een hoor ik Yuki bijna met ongeloof roepen.




Nog nooit ben ik zo blij geweest met een baars van gemiddeld formaat! Op de valreep, met de Rapier en het Beatlebug spinnertje die de afgelopen zomer samen zo succesvol zijn geweest.

Mocht er door de aanhoudende vorst in de polders en tussen de bebouwing niet meer gevist kunnen worden is deze baars voor mij de laatste rover van 2oo9. Het jaar 2009, 'Vissen met Fair Play spinhengels' begon met baars in de kop van Noord Holland en eindigt met een baars in Zuid Holland. In de tussentijd zijn er ontzettend veel mooie dingen beleefd met de Fair Play spinhengels, alleen maar ook samen met de vismaten. Een visjaar waarin de Rapier belangrijk was, en waarin ontzettend veel geexperimenteerd is met spinnertjes. Het was vooral een leerzaam jaar! John van Gameren heeft daarin een grote rol gespeeld, hij heeft zich suf gebouwd, en was niet te beroerd om voor het weekend mij regelmatig van een nieuw prototype spinner te voorzien. Een keer heeft zijn Jolanda alle zeilen moeten bijzetten om de envelop nog voor de lichting van de bus te posten. Een nieuwe roofvis is in 2009 ontdekt: de ruisvoorn. Voorheen was de ruisvoorn een welkome bijvangst tijdens het ultra licht spinnen, dit jaar werd hij met succes gericht bevist met de spinner!

Vismaten Jan-Willem, Paul, Danny, John en Yuki waarmee ik het afgelopen jaar samen met Fair Play spinhengels gevist heb, bedankt!

Groeten,
Peter

6 dec. 2009

Rood


Zondag 6 december. Gisteren werd ik aangenaam verrast door de Sint. Een envelop gevuld met spinnertjes voor de vijf en driegrammer voor mij, daar werd ik heel vrolijk van.



Opvallend is dat spinnertjes met rode vliegen en streamertjes domineren. Zou de Sint zijn mantel erin hebben verwerkt?

Zo ontkom ik er niet aan om vandaag toch even het water op te gaan zoeken. Nattigheid en andere ellende geeft het KNMI op. Ideale omstandigheden om te vissen in een West-Friese kleipolder. ;-) Dus niet, maar toch ga ik daar vissen vanmiddag. Iedere zaterdag rijd ik uit mijn werk langs een op afstand goed uitziende polder. 'Daar moet ik echt een keer een spinner te water laten', denk ik al heel lang.


Hoge steile oevers, nat en bedekt met gevallen bladeren zijn spekglad

Hoge steile kleikanten net zoals je die in de polders rond Den Helder vind tref ik er aan. Het water is gekleurd door de vele regen die de laatste dagen is gevallen, en doet aan een flauw bakkie thee met een flinke scheut melk denken. Niet echt uitdagend om een klein spinnertje doorheen te halen. Uitwijken naar ander water is geen optie, dan moet ik weer een heel eind rijden. De kans dat ik vandaag weinig of niets vang neem maar ik op de koop toe.

Wat veel vissers niet beseffen is dat zelfs een klein spinnertje flink veel trillingen afgeeft onder water. Het is natuurlijk wel minder goed zichtbaar in het door de klei gekleurde water. De rovers in dit soort polders hebben zich aangepast aan de omstandigheden. Er zal hier minder op zicht gejaagd worden, dan in een heldere Zuid Hollandse veenpolder. Een grotere 'prooi' zal minder snel gemist worden, maar toch geloof ik er wel in om hier met een spinnertje te gaan vissen.

De spinner keus valt op de Sinterklaas Terrible 35 mm spinner met een rode vlieg er achter. De rode kleur van de vlieg zal hier niet echt opvallen onder water. Maar, de Terrible 35 mm met een zilverkleurig blad zal in ieder geval beter opvallen dan een een spinnertje met een blad van 20 of 25 mm. Het snel draaiende Terribleblad zorgt daarbij ook nog eens voor flink wat trillingen onder water.

Ultra licht spinnen in gekleurd water, een uitdaging die ik maar wat graag aan ga. Natuurlijk, met de Rapier en een spinnertje met een blad van 10 of 12 mm maak je het jezelf moeilijk onder deze omstandigheden. Met de vijfgrammer die ik heb meegenomen, en de daarbij passende spinners vergroot je je kans op een aanbeet aanzienlijk.

Tussen open plekken in het ijs ving ik al snoek op de ultra lichte spinhengel, en ook tijdens een sneeuwbui kwam er vis op de kant. Wat te denken van de dichtgegroeide zomerse polders... een spinnertje werkt bijna altijd. Ook vandaag blijkt dat ultra licht spinnen met succes onder bijna alle omstandigheden mogelijk is.



Na nog geen tweehonderd meter water te hebben uitgevist is het raak! Een snoekje heeft de Terrible onderschept. Daarmee is de middag nu al voor mij al geslaagd, maar stiekem smaakt het toch naar meer.


In het donkere water van kleipolders zijn de snoeken vaak licht van kleur

De tweede rover is ook snoekje. Het formaat van de rovertjes bevestigt dat de vijfgrammer een goede keus is geweest. De spinnertjes die je er op kunt vissen vallen goed op, en de snoekjes geven er mooie sport op het hengeltje.



Waar ik eigenlijk hier nu niet op reken gebeurt ook. Baars! Ik vang uiteindelijk vanmiddag zelfs drie baarzen in het gekleurde water. Deze polder zou weleens een heel mooie aanwinst kunnen zijn voor de zomer.

Naast de baarzen komt er nog een derde snoekje op de kant. Deze rover miste de Terrible spinner, daarbij een grote kolk in het water achterlatend. Dat is een grote, dacht ik nog. De Terrible werd de daarop volgende worpjes niet meer bekeken, en daarom wisselde ik deze voor een Zaansepolderspinner, met uiteraard een rode Sinterklaas streamer erachter.



Dat werd de rover dan toch te veel, en deze knalde vol bravoure op de Zaansepolderspinner. De weerstand die daarop volgt is minder dan verwacht. Met een grote glimlach vat ik het snoekje achter de kop. Die had mij letterlijk op het verkeerde been gezet.

Groeten,
Peter