15 jul. 2007

Op boerenkarper, tussen mooie herinneringen

Zondag 15 juli. Om 4.30 uur gaat de wekker, damn dat is echt even afzien. Nog knipperend met mijn ogen luister ik naar de vogelgeluiden die door het geopende raam van onze slaapkamer naar binnen komen. Na twee bakken koffie loop ik rond de klok van 5.00 uur met de visspullen richting de auto. Niet veel later rijd ik het woonerf af, richting de Anna-Paulownapolder. Een uurtje rijden, maar ik heb het er voorover. Vandaag geen spinhengel, maar een karperhengel die mij "vergezelt" tijdens de rit. Een uur alleen in de auto, op een tijdstip waarop bijna geheel Nederland zich nog in een diepe rust bevindt. Onderweg passeren in gedachte al de mooie herinneringen die ik heb aan deze polder. Boerenkarpers, maar vooral het samen vissen in het groene landschap onder de dijk. Vissen op karper met Frits en Jan-Willem, en vorigjaar samen met Frits, Bas en Ap. En dan zijn er natuurlijk nog de visuitstapjes met Paul en Frits met onze UL-spinhengels in deze polder.

Het is even over zessen als ik de auto parkeer. Met de struintas over de schouder en met in mijn ene hand het net en de andere de penhengel wandel ik de polder in. Voorin is het water vrij van begroeiing, maar hoe verder ik de polder in wandel hoe meer begroeiing ik tegenkom. En tussen deze begroeiing "zitten" de karpers. Daar kunnen zei alles vinden wat ze nodig hebben, voedsel als larfjes en slakjes en natuurlijk ook beschutting. Vorig jaar ving ik ze samen met Frits, door boven de wiervelden met broodkorsten te vissen. Vandaag zit er dan ook behalve 3 blikken mais een half bruin in de struintas. Als ik het gedeelte aankom waar behoorlijk wat wier ligt en rieten staan, maak ik drie voerplekjes met mais en strooi wat korsten op het wier.

Tijd om op te tuigen. De 400 cm glasvezel 2 Lbs penhengel wordt voorzien van een ABU Cardinal 44X. Dat is het leuke van een kleine verzameling werpmolens thuis in de vitrine: af en toe een ander model tussen de reelringen.
De gestrooide korsten blijven onaangeroerd op het wier liggen. De keuze voor de pen en blik mais op de bodem is snel gemaakt. Vissen tegen het wier aan, daar liggen de voerplekjes. Het blijkt te werken, want het pennetje beweegt iets. Nu maar hopen dat de pen niet vastloopt tussen het wier en de waterplanten. Even is het stil, maar dan verdwijnt het pennetje alsnog. Als ik de hengel hef, is het meteen goed raak. De karper probeert zich op volle kracht in het wierveld te boren. Nu ben ik echt heel blij met mijn 2 ponder met zijn lengte van 400 cm. Ving ik hier afgelopen mei tijdens het vissen met Frits en Jan-Willem een hooggebouwde en zware karper, deze komt daar zeker in de buurt van. Toen viste ik met de 1.25 Lbs Hardy Trotter, maar met die hengel had ik het nu niet meer gered. Van een mooie dril is dan ook geen sprake, maar spannend is het wel. Het lukt met de lange hengel om over de vegetatie heen, de karper naar open water te dirigeren. De karper is nu onder controle en klaar om "geschept" te worden.

Eenmaal in het net op de kant is het een ander verhaal. De vis blijkt over nog wat reserves te beschikken. Een knappe foto maken is dan ook niet makkelijk in je eentje, maar het lukt. Dit zijn de momenten dat je je vismaat mist, zowel bij het landen als voor het maken van een foto maar vooral om het moment te delen.

Als de karper weer zwemt is het tijd om even wat te drinken. De gestrooide korsten worden gecontroleerd. Ze liggen er nog steeds. Vorig jaar had ik rond deze periode al heel wat karpers aan de korst gevangen, maar dit jaar nog geen een. Vooral in deze polder leverde vissen met de korst mooie karper op. De weersvoorspellingen zijn van dien aard dat ik het vanmiddag zeker met de korst ga proberen.

Sub-tropische weer is er voorspeld, maar zo ziet het er voorlopig niet naar uit. De voerplekjes leveren geen karper meer op maar wel weer een aantal flinke platten. Voorzichtig struinen en observeren langs de oever brengt uiteindelijk nog een mooie slanke torpedo in het net.

Tegen alle voorspellingen in kleurt de lucht donker en de wind trekt flink aan. Dat het ook nog rommelt in de verte is helemaal geen goed teken. Korstvissen kan ik vandaag wel vergeten! Als het na een half uurtje struinen zonder resultaat er serieus dreigend begint uit te zien besluit ik te stoppen. Bij de auto aangekomen vallen de eerste druppels, niet veel later zit ik veilig en droog in de auto. Achteraf gezien een goede keuze.

Groeten,
Peter

8 jul. 2007

Fair Play met een Big-Smile in de polder

Zondag 8 juni. Vanaf eind Januari vis ik nu al voornamelijk op karper. Het Ultra-Lichte spinnen van de afgelopen week is een aangename afwisseling geweest. Karpervissen komt zeker niet op een laag pitje te staan, ik heb het vissen met de spinner er weer bij opgepakt. Maar na vanavond heeft het roofvisvirus mij goed te pakken.

De gele Fair Play tiengrammer "trekt" de hele dag al aan me. De middag loopt al op zijn eind als ik besluit om niet Ultra Licht, maar met de Fair Play tiengrammer te gaan spinnen. De spinnerdoos wordt gevuld met stompe spinners met bladen van 30 en 35 mm. Spinners eigenlijk bedoeld voor de achtgrammer, maar ook prima te vissen op de tiengrammer. Voor de verandering een ABU Cardinal 33 in plaats van de Luxor 1.

Het loopt tegen zes uur als ik in de polder arriveer. Naast de auto wordt de spinhengel uit het foudraaltje geschoven, en het rond hout uit de moederbus gehaald. Typisch Fair Play, een spinhengel uit 2 ongelijke delen. Het rondhout zorgt ervoor dat de delen tijdens transport even lang zijn. De gele 20% Stren nylon op de spoel van de 33 heeft een breeksterkte van 2,5 kg en matched zowel qua kleur als qua breeksterkte met de spinhengel .

Vanavond draaien de gemalen niet, wat een verschil met vorige week. Ook staat er minder wind, perfecte ingredienten voor een heerlijk avondje spinnen. Het mooiste en leukste nu, is spinnen met de UL-spinhengel, de tiengrammer is eigenlijk aan de zware kant voor de polder zeker met dit weer.

Met de opgetuigde tiengrammer in mijn hand, wandel ik de groene wereld in, richting het water. De eerste worp is het meteen raak, een klein baarsje kon de verleiding van het flonkerende "goud" niet weerstaan. De volgende worpjes krijgt de spinner het flink te voorduren. De tikken van baarsaanvallen worden feilloos geregistreerd op de top van de spinhengel. Deze baarsjes zijn te klein voor de 35mm spinner, maar het blijft leuk.

Na twee honderd meter water te hebben afgevist, denk ik een karper vals gehaakt te hebben. Geen bonk, maar meer het gevoel van vastlopen op iets. Het gevaarte komt in beweging, en ik bereid me voor op een hengel die ieder moment terug veert. Dat gebeurt niet, en ook een schot door de slip van tien of meer meters blijft uit. Dan blijkt dat het geen valsgehaakte karper is maar een SNOEK!

Dat verandert de zaak, en snel gris ik het fototoestel uit mijn jaszak. Het lukt me om een paar foto's te schieten van de diep doorbuigende Fair Play. Eén daarvan is achteraf gezien perfect, en geeft het "Fair Play gevoel" prachtig weer.


Na een lome dril, waarbij de snoek af en toe een paar meter nylon door de slip trekt vat ik haar in de nek. 75 Centimeter snoek ligt er voor me op het gras, met een staart even groot als de ABU 33.


Nog even een close-up foto van de kop en dan weer snel zwemmen.

Een lekker en voldaan gevoel. Maar wat nu? Terug naar huis en een verslag schrijven op het blog? Of toch door vissen?

Ik kies voor het laatste, gelukkig maar. Voor polderbegrippen vang ik namelijk nog een paar fraaie baarzen, die op een twee of driegrammer garant zouden hebben gestaan voor mooie sport. Zelfs de tiengrammer veert fraai op en neer onder het bonkende baars geweld.


Op sommige stukken ligt behoorlijk wat kroos langs de kant. Door de spinner langs de randen van het kroos naar binnen te vissen, sta ik regelmatig met een bonkende tiengrammer in mijn hand.

Het zijn niet alleen baarzen, want ik vang vanavond nog twee snoeken (81 en 63 cm) en een klein snoekje en los er ook nog eentje. Een snoek van 81 centimeter, en zo vroeg in het seizoen . Voor de polder en de tiengrammer gewoon een heel heel grote snoek.


Een passerende fietser kijkt zijn ogen uit, zo'n grote vis uit zo'n klein slootje. En wat een enorme muil heeft dat beest! Hij kan gelijk een foto van mij maken. Een foto van een visser met een big-smile. :-)

Groeten,
Peter