4 okt. 2005

Vissen op "wilde" karper!


Zondag 4 september. Vanmiddag heb ik om 16.00 uur afgesproken met Rob. Rob is net zoals ik een visser van het 'klassieke' stempel. Maar ook een genieter van het hele gebeuren om het vissen heen. Vandaag staat de wilde karper op het programma en nadat ik vrijdag al een poging gewaagd had en ook mooie karpers gespot had is de vangstkans zeker aanwezig. Tevens ondervond ik vrijdag dat de worm of een cocktail van mais en worm de vangstkans vergrootte. Na afgesproken te hebben op een parkeerplaats in mijn geboorte dorp, zijn wij naar de polder gereden. Daar aangekomen stond ons nog een wandeling van 30 minuten voor de boeg. Toen wij het bevisbare gedeelte bereikten, bleek de karper flink aan het azen te zijn. Echter deze sloot lieten wij links liggen, en er moest nog een flink weiland genomen worden. Tijdens de aangename wandeling werden al diverse mooie karpers gespot, maar ook wilde eenden die uiteraard meteen in de wieken gingen. Achterin in de polder aangekomen, tuigden wij onze lange penhengels op. Hier is veel riet aanwezig en de lengte is dus een uitkomst om zowel over de rieten te vissen, als de karper te sturen. Rob monteert een centerpin van Okuma tussen de reelhouder en ik mijn ABU 44 werpmolen met superslip tussen de reelringen. Ook onze montages wijken af. Rob vist met twee kleine drijvertjes(verklikkertjes) zonder lood en een klein haakje voorzien van een hair, ik maak gebruik van een zinkend uitgelood (Engels) pennetje en een haak maatje 4. Ik besluit voor de cocktail te gaan en Rob voor mais. Voorzichtig sluipen wij naar de waterkant, en ik laat mijn aas naast de rietkraag zakken. Een handje mais erbij, en laat ze nu maar komen. Na een minuut of 10 verschijnt er een enorme karper voor mijn neus. Echt een heel oude vis die ik zeker op 80 cm schat, en duidelijk zichtbaar zijn behalve zijn staart ook de afgesleten rugvin die veel overeenkomsten vertoont met een zaagblad van een handzaag. Al bellen blazend woeld de karper de bodem om zoekend naar slakjes etc. Mijn handen beven en mijn hart bonkt als een bezetene. De karper zwemt naar mijn aas, en door zijn gewroet beweegt mijn pen en verplaatst zich zelfs een paar centimeter. Opeens komt de pen omhoog en verdwijnt in het riet. Ik pak de hengel en tik beheerst aan. De hengel knalt meteen in een bocht van 90 graden en de slip begint te krijsen. Een enorme bult verplaatst zich door het water, en dan is het over. Aan mijn haakpunt zit een grote gouden schub geprikt. VALS GEHAAKT!! De modderwolken en bellen en de vluchtende karper die een enorme boeggolf voor zich uitstuwt kijk ik beteuterd na. Na ongeveer vijf minuten is er weer karper op de stek, en nu loopt het pennetje rustig weg. Ik maak contact en het feest kan beginnen. Een klein wild karpertje laat zien waar hij toe instaat is en neemt zelfs nog een paar meter lijn. Wat zijn deze karpers ook bij een klein formaat toch knokkers zeg. Ik beloon het karpertje voor zijn vechtlust door hem op de foto te zetten. Met een klap van zijn gevorkte staart verdwijnt deze kleine straatvechter. Binnen tien minuten is het weer raak, maar deze tevens kleine karper schiet los vlak voor het net. Bij Rob is het op wat staarten en bellensporen in het midden van de sloot na nog rustig. Wormen is de sleutel tot vangen hier fluister ik in zijn richting. Terwijl ik liggend op mijn buik van mijn pennetje en de omgeving geniet, kondigt een staart activiteit aan. Het pennetje verdwijnt, en liggend op mijn buik stuur ik de karper het riet uit, richting het midden van de poldervaart. Een prachtige karpe, torpedo-gevormd, laat zien waarom deze soort het bevissen meer dan waard is. Deze 100% gave en nog nooit gevangen vis wordt voorzichtig onthaakt en mag weer terug. Rob heeft ondertussen een takelmontage gemaakt voorzien van twee kleine enkele haken en besluit nu ook voor de worm te gaan. De karpers zijn nu echter verdwenen, er moet dus weer gestruind worden op zoek naar activiteit. Op een stuk zonder riet met een holle kant , zie ik staarten en bellensporen. Mijn hengel heb ik neergelegd en ik loop naar Rob met het goede nieuws ik heb ze weer gevonden. Samen besluiten wij daar tot donker te vissen. Hier krijgt Rob het genoegen van een grote azende karper vlak voor zijn neus. Helaas de karper zwemt door, maar ik heb wel een foto genomen van zijn grote staartlob. Aan de overkant vliegt geruisloos een grote kerkuil, die ons laat genieten van zijn imposante verschijning. Het is nu behoorlijk donker geworden, als een klein wild karpertje ons nog een mooie afsluiter bezorgd. Eerst dacht ik een enorme vis gehaakt te hebben, zo te keer als hij ging. Echter schijn bedroog, het bleek de kleinste vis van de dag te zijn. Het plezier was er niet minder om. Wij tuigden af en samen liepen wij via de weilanden en klimmend over de hekken naar onze auto's, ondertussen begeleid door de 'muziek' van de vele hier aanwezige krekels. Wilde karper is de ware!

Groeten,
Peter