Mooi van lelijkheid

Dinsdag 13 december.  Dat het vorige verslag met een dikke knipoog geschreven is mag duidelijk zijn. Met vier man een lange dag struinen dan worden er natuurlijk over en weer grappen gemaakt. Vissen is een hobby, en wat is er leuker dan om die te kunnen delen met goede vrienden.

Vanmiddag heb ik de Spinmatic vijfgrammer weer eens uit het foedraal gehaald. Niet om te bewonderen (lelijk ding is het vergeleken met de vijfgrammer van grafiet overigens) maar om mee te vissen. Vissen, daar gaat het om! En soms denk ik weleens dat dat laatste vergeten wordt te doen door veel hobbygenoten onder ons. Complete veldslagen worden op Internet gevoerd, over een hobby die rustgevend zou moeten zijn.

Fair Play,  de meeste kurk tussen de gaten...😉

Dat dat lelijke spinhengeltje met grof kurk waar de gaten invallen mijn favoriete ultra lichte spinhengel is klinkt misschien onwaarschijnlijk maar is absoluut waar. Ik kon en kan er nog steeds mee lezen en schrijven. En eenmaal aan de waterkant verandert het lelijke eendje in een prachtige zwaan.

0,12 mm Maxima - 1 kg breeksterkte 

Vanmiddag werd dat weer bevestigd,  wat buigt zij fraai op een snoek van formaat.

Afgelopen zondag vingen we met vier man na bijna eindeloos struinen vijf snoeken. Vanmiddag ving ik er in m'n eentje zes in een kleine drie uurtjes.  Nee, dat kwam niet door de Spinmatic,  maar leuk was het zeker!

GAE streamertje met plat geknepen weerhaak 

Groeten,
Peter

Oud en nieuw in Volendam!

Maandag 12 december. Gisterenochtend waren Ton, Olav en Andre al vroeg aanwezig in huize Linzell voor een dagje vissen.

Struinen door Volendam, dat is weer eens iets anders dan door de polder.  Vele uren en kilometers water hebben we gemaakt en afgelegd, en tussendoor werd er vooral flink gelachen. Volgers, missers en lossers, de snoeken lieten ons flink zweten. Het overkwam ons alle vier, de snoeken toonde duidelijk interesse maar vol ervoor gaan was er echt niet bij. Daarom heet het ook vissen, en niet vangen zullen we maar zeggen...

Hoewel absoluut ouderwets gezellig, nieuwerwets liet ouderwets een stinkend poepie ruiken... Een mooi afscheid kado aan Cor Spinhoven de Mosquito 3 LV kwam (in de kundige handen van Olav) als winnaar uit de strijd. Op zo'n visdag maakt een strakkere en veel snellere spinhengel zeker i.c.m. Nanofil het verschil. Je zou het vals spel i.p.v. Fair Play kunnen noemen! In de wetenschap dat eerlijkheid en dus ook eerlijk spel het langst duurt kijken Ton en ik daarom uit naar de return. 😉  Uiteraard werd er nog even na gezeten alhier aan de keukentafel - volgende keer blijven jullie gewoon gezellig eten mannen! Daarna als een os geslapen vannacht, en zit ik nu nog steeds in de nageniet modus.

MANNEN BEDANKT!!!

Groeten,
Peter

Even een streamertje nat maken...

DONDERDAG 8 DECEMBER 

Het hengeltje waarmee ik vanmiddag gevist heb is de 200 cm lange Fair Play Spin Grafiet 5 gr. Bedoeld om met gewoon nylon te gebruiken. Van Stilon nylon uitgaand, 0,12 mm = 0,8 kg. - 0,14 mm = 1 kg. - 0,16 mm = 1,2 kg breeksterkte. De 0,12 mm De Maxima die op de Cardinal 52 is gespoeld heeft een breeksterkte van 1 kg. De grootste van de drie snoekjes van vanmiddag ging nog geen meter door de slip. Niets mooiers (op roofvisgebied) dan met goed op elkaar afgestemd ultra licht materiaal achter de poldersnoeken aan te gaan!

Groeten,
Peter

Plezier

Perfect op elkaar afgestemd materiaal. 

Vrijdag 2 december. Gistermiddag heb ik een paar uurtjes met de ultra lichte spinhengel doorgebracht aan de rand van de polder. Lekker struinen met de Fair Play vijfgrammer van grafiet, daaronder een Penn 420 SS gevuld met 0,12 mm Maxima nylon. Geen spinnertje, maar een klein streamertje maakte de uitrusting compleet. Niet gericht op big mama's of kroko's, maar wel om optimaal plezier te beleven aan de gemiddelde polder snoek. Drie puntgave snoekjes maakten dat meer dan waar. Blijft leuk ultra licht!

Groeten,
Peter

De draad weer oppakken

Donderdag 10 november. Vanmiddag heb ik een uurtje gevist met onze oudste zoon. Het water was zo troebel dat het aan koffie met een scheutje melk erdoorheen geroerd deed denken. We hebben geen teken van snoek gezien of gekregen. Maar wat is het genieten om samen (weer) met je zoon te vissen. Alleen vissen is voorlopig nog niet verstandig, en daar heb ik me bij neergelegd. Morgen ga ik voor het eerst weer aan het werk,  ik heb er ontzettend veel zin in!

Groeten,
Peter

De kracht van eenvoud.

Zaterdag 5 november. Het uitstapje afgelopen woensdag in de polder heeft er goed ingehakt. Sindsdien ben ik bijna niet meer buiten geweest. Gisteren zelfs bijna de hele dag geslapen, en ondanks dat sliep ik ook afgelopen nacht als een roos.

Vanmiddag geluncht bij m'n lieve schoonmoeder en daarna de Luxor 1A Special onderhanden genomen. Ik hou van zijn/haar simpele vormgeving. En dezelfde eenvoud vind je ook terug aan de binnenkant. Bij deze Luxor zijn de tandwielen van brons en staal gemaakt. De dikke as is ook van staal gemaakt. Verder wat er niet in zit, kan ook niet kapot gaan!

Groeten,
Peter

Herstel

Donderdag 3 november. Allereerst iedereen bedankt voor de hartverwarmende reacties, hier op SddP, Facebook, via Gmail en door de 'ouderwetse' brievenbus.

En niet te vergeten de telefoon en zelfs thuis! Het gaat per dag vooruit met mij, en onder begeleiding een paar uurtjes buiten zijn is de volgende stap.

Gistermorgen pikte Peter Vantorre mij thuis op. Hoezo wat een luxe! En nog mooier onder begeleiding van een marinier twee en een half uur struinen door de polder (in de buurt van waar ik ben opgegroeid) voelt als een verjaardagscadeau inclusief een hele grote strik. Geen spannende dingen, gewoon achthonderd meter vooruit vissen en daarna weer terug. De 250 cm lange tiengrammer is voor het formaat snoeken in het deel van de polder waar wij gevist hebben aan de zware kant, maar de extra lengte tegenover de vijfgrammer is op dit moment een uitkomst voor mij. Verder bij de waterkant vandaan vissen is en voelt vooral een stuk veiliger.

Ongelooflijk hoe snel je conditie/gestel afneemt na zoiets heftigs. Dinsdagmiddag zat ik na een paar honderd meter wandelen en daarna de woonkamer stofzuigen er behoorlijk doorheen. Gisterochtend was ik na ruim twee uurtjes simpel pielen met een streamertje gesloopt. Maar toch, het begin is er en ook het vertrouwen keert terug.

Dat m'n naamgenoot naast een baarsje ook nog met twee snoekjes heeft kunnen stoeien aan zijn Fair Play vijfgrammertje is hem dubbel en dwars gegund.

Peter bedankt voor het uitlaten!

Groeten,
Peter

Aan een dun draadje

Maandag 24 oktober.

Hallo allemaal,

Dat alles wat gewoon lijkt, letterlijk kan veranderen in de tijd van een keer knipperen met je ogen heb ik deze week zelf aan de lijve ondervonden.

In het kort samengevat is dit wat er gebeurd is:

Maandag middag twee uur na mijn loopje ging alles perfect. Tot ik op het toilet zat en duizelig werd. Gelukkig haalde ik daarna de woonkamer, en toen ging bij mij het licht uit. Alles ging draaien,  kon me niet meer bewegen zonder over te gaan geven. Een oog openen ging zelfs niet zonder over m'n nek te gaan. Klinkt goor en dat is het ook,  ik lag op m'n buik in m'n eigen.....  Francine is na een telefoontje van Robin direct naar huis gekomen. En zag gelukkig net zoals Robin de ernst in van de situatie. Francine heeft direct een ambulance laten komen.

Drie ampullen via een infuus waren nodig om de misselijkheid iets dragelijker te maken. Het ging allemaal langs me heen. Francine heeft het me later verteld. Wat ik wel onthouden heb en waar ik ontzettend van schrok was m'n temperatuur 33,9 celcius. Ik dacht nu gaat het niet goed. Opstaan, gewoon zitten zelfs ging ook niet. Ik kon het gewoon niet ook niet na drie ampullen.


Ik ben de brancard op getild en met volle snelheid naar het ziekenhuis gebracht.

Daar ben ik een paar uur kwijt geraakt. In de tussentijd hebben ze mijn temperatuur met een deken met ingebouwde blower omhoog gekregen. Na twee uurtjes moest ik een scan van m'n hoofd maken. De bocht om met het bed was overgeven,  in de lift hield ik het niet meer. Overrollen op een bed voor de scan was een drama. Voor de scan kreeg ik opnieuw een ampul tegen de misselijkheid. Anders was het echt niet gelukt.

Daarna kon ik nog steeds niet m'n ogen openen zonder ontzettend misselijk te worden en de rest wat daarbij hoorde. De nacht van maandag op dinsdag heb ik in een soort van foetus houding doorgebracht. Tijdens de controle,'gaat alles goed meneer Linzell ' draaide ik me om. Het gevolg is te raden.  Een nieuwe ampul in m'n infuus. Het zoutgehalte in m'n bloed bleek bij de eerste afname niet ok. Gelukkig dinsdagmorgen wel. Ik ging opknappen heen en kon zelfstandig staan en lopen, maar zonder omvallen over een rechte lijn lopen niet. Het blijkt een ontsteking aan m'n evenwichtsorgaan te zijn!

Ik mocht naar huis en moet over vier weken terug komen. In het ergste geval is dit iets van blijvende aard en kan dus onaangekondigd terug komen. De eerste keer was afgelopen woensdag. Gelukkig ben ik er nu voorbereid op, en ook Francine was in de buurt. Het gaat nu een stuk beter met mij/ons en Francine is vanmorgen weer aan het werk gegaan.

Peter