28 mrt. 2010

Karper

In de jaren 80 kant en klare foto's met Polaroid

Zondag 28 maart. Eergisteren ging rond etenstijd onze telefoon. Een onbekend nummer, gaf de display aan. 'Spreek ik met Peter Linzell?' is de vraag die de beller mij stelt nadat ik 'met Peter' opgenomen had. Ik bevestig dat ik inderdaad Peter Linzell ben. 'Jij raadt nooit met wie je spreekt', klinkt het aan de andere kant van de lijn. Dat had de beller mis. 'Ben jij het Henk?' is mijn antwoord. Inderdaad, het is Henk. Dat had hij niet verwacht, maar ik was hem en zijn stem niet vergeten.

De laatste keer dat Henk en ik samen gevist hebben is in 1991 geweest. Heel lang geleden dus! Henk was een echte karpervisser, een visser van het oude stempel. Maar in de tijd dat ik met Henk viste was er van het oude stempel geen sprake. Dat samen vissen van ons begon in 1983. We visten op karper, maar ook met de spinhengel.

De mooiste herinneringen die ik heb aan het samen vissen met Henk zijn de momenten dat wij op karper visten. Voor die tijd was een karper altijd een hele mooie bijvangst geweest. Henk was de eerste visser in ons dorp die echt op karper viste en ik mocht met hem mee. Dat gebeurde altijd in de polder. In ons dorp waren en zijn nog steeds geen vijvers waar het bulkt van de uitgezette karpers; er zijn gewoon helemaal geen vijvers.

Henk is geboren in 1946, en ook nog eens in dezelfde straat waar ik later woonde. Ik viste in hetzelfde water waar hij in zijn jeugd in gevist had. Na jaren in Amsterdam gewoond te hebben keerde hij begin jaren '80 terug naar ons dorp. Karpervissen deden we voor het eerst samen vanaf het weiland van ouwe Giel Goedmaat. In het midden van de poldersloot stond voor de plek waar de sloot een flauwe bocht maakte een rietkraag. Die rietkraag staat er al jaren niet meer. Voor die rietkraag ving ik op een warme avond in augustus mijn eerste echte boerenkarper.

Nog steeds weet ik hoe die avond verliep. Mijn pennetje (en ook die van Henk) stond strak tegen het riet aan. Daaronder lag op de bodem een aardappel. Uren waren verstreken zonder stootje en de grote vraag was: zit de aardappel nog op de haak? Immers, ik had de aardappel met de hengel voorzichtig naar de rietkraag geworpen. Om de pen heen was wat aardappelkruim gestrooid, en dat was alles. Simpel, maar dat was de manier waarop je die schuwe, slimme en uiterst sterke boerenkarpers lokte en kon vangen. Toen het begon te schemeren kwam de rietkraag in beweging. De rietkraag schudde heen en weer en dat werd veroorzaakt door karpers. Op de plek waar het puntje van mijn pennetje door het wateroppervlak prikte kwamen kleine belletjes boven drijven. Karper! De antenne van het pennetje werd groter. Een opsteker! Wachten, nog niet slaan... Spanning alom, en opluchting als het pennetje schuin onder water verdwijnt. Een krachtige uithaal met de hengel en hangen! De karper wil de rietkraag in, maar door flink druk op hem uit te oefenen weet ik dat te voorkomen. De eerste seconde na het zetten van de haak is belangrijk. Na die seconde beseft de karper dat het foute boel is en wil (en gaat!) ervan door. De sloot wordt op zijn kop gezet. Alle andere karpers die zich in de buurt van 'onze' rietkraag ophielden nemen de vinnen. Minuten later landt Henk met de net de karper en is het voorbij. Een echte boerenkarper mogen we samen bewonderen. Vol verwondering krijgt de krachtpatser daarna zijn vrijheid terug.

Terug naar het telefoongesprek. Henk blijkt jaren niet gevist te hebben. Hij heeft bij Peeters ('wist je dat die nu in de Rijnstraat zitten?') een ABU Cardinal 44 gekocht. Ja, Henk dat weet ik, en top dat je een ABU Cardinal 44 op de kop hebt weten te tikken! Bij Hengelsport-Volendam had hij een foto van mij met een karper zien hangen. Ik viste dus nog steeds? Inderdaad Henk, ik ben nooit gestopt sinds de tijd dat wij samen visten. Maar, ik heb het laatste jaar wel minder op karper gevist dan in andere jaren. Of ik nog een J.B. de Winter of een Nico de Boer (we hebben het over hengels) te koop weet. Helaas kan ik hem daarmee niet helpen.

Het gesprek gaat verder over boerenkarpers, krijsende slips van werpmolens en karperhengels van glasvezel. Heerlijk om zo te praten over karpervissen. We begrijpen elkaar ook na elkaar jaren niet gesproken te hebben nog steeds. Henk is ouder geworden en ik ben ouder geworden, maar ons leeftijdsverschil lijkt door de jaren heen alleen maar kleiner geworden.

Frank kijkt me aan met een blik aan van pa, kom op nou... Het is etenstijd, we moeten echt ophangen. Dit is vast niet ons laatste telefoongesprek over karper, maar nog leuker zou het zijn om elkaar weer eens langs het water te ontmoeten. Dat is zeker!



Nog geen digitale camera's in de jaren 90, ook geen blog, maar wel creatief bezig met m'n fotoalbum.

Dit was het zetje dat ik nodig had. Karpervisser ben en blijf je, dat gaat nooit over. De randverschijnselen die zich bij karperscene voordoen stonden mij het afgelopen jaar tegen. Ook de drang om grote en zware vissen te vangen die ik twee jaar geleden had (en met succes wist te voeden) stond mij het afgelopen jaar tegen. Maar nu heb ik er weer zin in!

Groeten,
Peter

3 opmerkingen:

Karpertje-13 zei

Hallo Peter een herkenbaar verhaal, leuk dat je weer een oude bekende tegen komt op deze manier.
ik wens jou veel visplezier toe met die oude bekende en mooie karpers, en heel veel plezier
groet Hennie Hoefakker

Peter Linzell zei

Hoi Hennie,

Dank je wel!

Jij en Hans 'moeten' dit voorjaar of van de zomer een keertje komen vissen. Dan maken we er een echte nostalgische karperdag van.

Groeten,
Peter

Hans zei

Hoi Peter,

Zo zie je maar weer ..de wereld van de karpervissers is klein,toevallig ben ik ook laatst benaderd door iemand die ik 30 jaar geleden een beetje op weg heb geholpen om met de pen een karper te vangen.Leuke dingen!
Peter Ik hoop je met Hennie spoedig weer te ontmoeten.

Groeten Hans