26 jul. 2010

Watergentiaan


Zondag 25 juli. Het was tijdens de hittegolf echt schrapen geblazen om een baarsje te vangen. Toch kijk ik met een tevreden gevoel terug op de warme periode die achter ons ligt. Vroeg opstaan was de sleutel tot kleine succesjes. Na 10.00 uur had je, als het je om het vangen van baars te doen was, weinig of niets meer aan het water te zoeken.

Vandaag slaap ik lekker uit! Besteed tijd aan Francine en de kids, en kijk weer eens naar een Formule 1 race. Rond 16.00 uur verruil ik ons huis voor de polder. Een polder die voor veel vissers als op zijn retour zal worden bestempeld. Het eens weidelijke landschap is de afgelopen 10 jaar door oprukkende woningbouw bijna geheel opgeslokt. Aan de rand van de bebouwing ligt voor wie het wil en kan zien nog een prachtig stukje visrijk water. Kraakhelder en op sommige stukken geheel dichtgegroeid met watergentiaan.




De watergentiaan lijkt op de waterlelie, maar de op het water drijvende hartvormige bladeren zijn veel kleiner dan die van de waterlelie.



De gele bloemen hebben gekartelde bladen en verschillen daardoor van de bloemen van de waterlelie. Een woekerplant, die het de visser moeilijk kan maken. Leuk om te weten, deze plant komt verspreid voor in de gematigde klimaatzone van Europa en is daar bijna overal een zeldzame verschijning. Bij ons in het midden van het land komt watergentiaan algemeen voor, maar ontbreekt in Zeeland en op de Waddeneilanden.

Gelukkig ligt niet al het water dicht! Het water vrij van watergentiaan kan wachten, eerst zijn de open stukken tussen het watergentiaan aan de beurt. Er moet heel precies geworpen worden, en het spinnertje mag de kans niet krijgen om naar de bodem te zakken. Voor de doorgewinterde poldervisser geen probleem, maar voor wie dit soort omstandigheden niet gewend is een sinecure. Zwaarder dan met een driegrammer kun je dan eigenlijk al niet meer vissen. Slechts de kleinste spinnertjes kunnen hun verleidende werk doen zonder dat het blad steeds maar stilvalt omdat het vuil oppakt. De lange tweegrams Rapier is dan ook de ideale spinhengel onder deze omstandigheden.




De open stukken tussen de watergentiaan blijken baars-magneten te zijn. Ze zitten bomvol mini baarsjes die er een ideale schuilplaats hebben gevonden tegen grotere soortgenoten en natuurlijk de snoek. De gaten in het groen zijn ideale uitvalmogelijkheden voor de baarsjes om kleinere visjes en ander minispul dat rondzwemt te verorberen.




Maar er zijn nog kapers op de kust rond in de open stukken tussen het watergentiaan. Twee ruisvoorntjes en een flinke blankvoorn zien iets eetbaars in het mini spinnertje.

Net als ik me verplaats naar het watergentiaan-vrije stuk van de polder belt Yuki me op. Hij gaat samen met zijn schoonvader uit een bootje vissen met de vijfgrammers op groter water. Spannend! Ik vertel hem van mijn vangsten in miniatuur en wens ze succes. Hopelijk lukt het ze een paar flinke baarzen te vangen op het grotere water. Net zoals in de polder, gaan ze ook daar aan de slag met spinnertjes.



Wat ik verwachtte klopt, op het vrije deel van het water vang ik een aantal grotere baarzen. Geen whoppers, maar voor de polder een mooi formaat.

Stoppen met vissen is soms moeilijk voor mij, maar nu niet. Wat een aanbeten heb ik vandaag gehad op het mini spinnertje, en wat een baarsjes zijn er gevangen. Bij de auto aangekomen gaat het Rapiertje terug in zijn foudraal. Die mag uitrusten na al het spektakel van vandaag, en ik ook!

Groeten,
Peter

Geen opmerkingen: