1 okt. 2009

Wat een mooie snoek

Donderdag 1 oktober. Vanmorgen ben ik twee uurtjes op pad geweest met de Fair Play tiengrammer. Lekker struinen langs de stadswatertjes hier in de buurt. Die lagen lagen er mooi bij, maar wel veel drijvend gras op het water. Gedurende het vissen kwam ik er achter dat gemeentewerkers met grastrimmers de slootkanten aan maaien waren. Behalve een hoop herrie veroorzaakt dat ook voor veel rommel op het water.




Ik besluit me te richten op de slootjes waar de kanten nog niet gemaaid zijn. Dat levert me al snel een klein snoekje op. Zo'n snoekje heeft op de tiengrammer natuurlijk niets in te brengen. Maar, net zo goed dat je op een piepklein spinnertje af en toe een flinke snoek vangt, vang je de kleinere snoekjes ook op een grotere spinner. Dat groot moet in dit geval niet overdreven worden, mijn spinnertje heeft een blad van 32 mm. Nog steeds klein kunstaas dus!

De tiengrammer is naar de huidige maatstaven ook nog steeds een heel lichte hengel. Voor mij is het de zwaarste spinhengel die nog bruikbaar is voor de polder. Geen allround spinhengel voor de polder, zoals dat vroeger vaak geadviseerd werd.

Al struinend kom ik bij een stuk water terecht waar plezierbootjes afgemeerd liggen. Nu nog niet, maar verder in het seizoen zijn die bootjes echte hotspots voor de rovers. Vooral baars houdt zich graag op onder en in de buurt van bootjes.

Ik heb het stuk sloot met bootjes al behoorlijk uitgevist als er schuin aan de overkant een snoek op mijn spinner knalt. Beng! De snoek laat zich eerst vrij gemakkelijk van zijn uitvalsplek weg 'trekken'. Eenmaal voor mijn neus blijkt dat het een flinke snoek is. Plots geeft hij dan wel thuis. Met een keihard schot schiet de snoek onder het bootje rechts naast me door. Niet in de breedte, maar in de lengte van het bootje. In een reflex steek ik de top van de hengel onder water. Ik hoop dat de vis onder de boot vandaan het open water opzoekt, maar helaas voor mij moet ik de vis onder de boot vandaan drillen.

Door de druk op te voeren krijg ik de snoek onder de boot vandaan. Gelukkig hangt er geen buitenboordmotor achter, want anders had het weleens heel anders kunnen aflopen. Het spel tussen visserman en vis lijkt daarmee ook tot een einde te zijn gekomen.

De anti retour van de Luxor wordt ingeschakeld, en met mijn linkerhand maak ik het net dat op mijn rug aan het vliegvisvest vast geclipt zit los. Op het moment dat ik het net wil open klappen neemt de snoek opnieuw een schot. Niet onder de boot, maar richting de overkant waar ik hem haakte.

Even heb ik een billen-tegen-elkaar-knijp-momentje. De snoek komt het water uit. Maar, de gele spinhengel vangt de explosie op, de slip van de Luxor krijst. Daarna is het echt over en uit met de rover en glijdt de vis zonder verder tegen te strubbelen het landingsnetje in.




Yes! Wat een mooie snoek, en wat een supergave dril was dat. Een snoek vangen met klassiek materiaal heeft sowieso zijn charme. Sterker nog, ik denk dat menig spinhengel die tegenwoordig verkocht wordt als een tiengrammer het moet afleggen tegen de oude gele Fair Play tiengrammer. In zijn tijd absoluut de beste spinhengel die er te koop was, maar ook nu nog een geweldig stuk gereedschap. De Luxor is de beste spinmolen voor onder de tiengrammer ooit gemaakt, en is nooit meer overtroffen.

Groeten,
Peter

Geen opmerkingen: