27 sep. 2009

Struinen tussen vallend blad en bloeiende dahlia's

Zondag 27 september. Vandaag ga ik vissen in de polders bij Paul. Door een pijnlijke blessure aan zijn voet kon Paul een aantal weken niet actief met de spinhengel vissen. Gelukkig is het verband er nu af, en kan er voorzichtig weer worden gestruind door de polder. De laatste keer dat Paul en ik samen gevist hebben is 9 augustus geweest. Dat is veel te lang geleden!

Sinds die laatste keer is er een hoop veranderd bij Paul in de polders, die vooral bekendheid genieten door de velden waar bloembollen gekweekt worden. Misschien leuk om te weten; de Anna Paulownapolder heeft het grootste aantal aan elkaar gesloten bloembollenvelden ter wereld. Nadeel van de bollenteelt is dat richting de herfst/winter het waterpeil in de polder naar beneden wordt gebracht. Het lagere waterpeil voorkomt dat de bollen gaan rotten in de grond. Verder zijn veel sloten gebaggerd sinds de laatste keer dat ik daar was, en de maaiboot is er ook doorheen gegaan. Een zeker 20 cm lager waterpeil, geschoonde sloten en geen riet meer. Eens kijken hoe de vis daar op reageert.

Om 9.15 uur zit ik bij Paul en Astrid aan de koffie. Het bakkie smaakt me goed na vannacht een onrustige nacht te hebben gehad. Na de koffie is het tijd om de polder op te zoeken. Vissen gaan we beiden met de Fair Play Rapier, en kleine spinnertjes. Paul is sinds kort de bezitter van een tweede Rapier! Zijn tweede Rapier is de vernieuwde Rapier, die ik ook heb.




De vernieuwde Rapier is een stuk sneller dan de vorige, maar zonder afbreuk te doen aan de eigenschappen van zijn voortreffelijke voorganger.

Vissen met Paul in zijn polders is altijd leuk, we hebben daar van alles beleefd op visgebied. Soms kon het niet op wat de vangsten betreft. Dikke snoeken zijn gevangen en soms grote aantallen baarzen. Een keer ben ik er letterlijk afgedropen, wat een water viel er toen!

Eens kijken wat ons vandaag allemaal te wachten staat. Langs de eerste poldervaart die we uitvissen stellen we helaas vast dat de twee ijsvogeltjes die we hier vorig jaar zagen de winter niet overleefd hebben. Ook tijdens de vorige twee bezoekjes aan dit deel van de polder hoorden we en zagen we ze niet. Jammer, maar zo werkt de natuur. Door de jaren van aanhoudende zachte winters kwam je op steeds meer plaatsen ijsvogeltjes tegen.



De baars zwemt gelukkig nog wel rond hier en hoe! In korte tijd vangen we samen een flink aantal baarzen. Wat zeg ik: een berg baars. Ontzettend mooie vissen, die op de Rapier gedrild getransformeerd worden tot heuse vechtersbaarzen!





Behalve baars, vangen we in dit stuk van de polder samen ook drie leuke snoekjes. Dikke pret op 10 en 12% nylon.

Op de tweede stek die we aandoen zijn de rovers iets minder uitbundig. Dit stuk polder ligt tussen de bebouwing. In het verleden hebben Paul en ik hier vooral in de winter goed gevangen. De witvis zoekt dan de beschutting van de bebouwing op, en de rovers volgen.



Maar, iets minder uitbundig betekent vandaag nog steeds goede vangsten. Ook op deze stek mooie baarzen! Wel hebben we hier last van de op het water ronddrijvende bladeren. De herfst is begonnen, dus niet zeuren!



Paul weet ook hier een snoekje te foppen met zijn spinnertje. Bij een bruggetje aangekomen is het ook hier nog even een kortstondig baarsfeest. Bijna iedere worp onder het bruggetje is het raak.

Na de bebouwing besluiten we terug te gaan naar de poldervaart waar we begonnen zijn. We vissen daar het eerste deel van deze sloot helemaal uit. Grappig, stonden we een half uurtje eerder tussen het vallend blad, hier staan aan de overkant nog Dahlia's in bloei.



Het levert een fraai plaatje op van Paul die een snoekje drilt tussen de dahlia's. Prachtig, die grote contrasten aan het begin van de herfst.



De laatste snoek van vandaag is voor Paul. Dat brengt het totaal aantal snoeken op vijf stuks. Samen vangen we er nog een flink aantal baarzen bij. We hebben de baarzen niet geteld, maar 100 stuks is een bescheiden schatting. Het gaat bij het ultra lichte spinnen helemaal niet om aantallen of grote vis, maar dat je soms dit soort dagen langs het water mag beleven vinden wij natuurlijk helemaal niet vervelend.

Vissend met ragfijn nylon, mini spinnertjes en fragiel uitziende hengeltjes, dan is het vangen van soms een enkele vis al een feest. Ieder tikje van zelfs het kleinste baarsje voel je, een baars van 25 cm doet zo'n hengeltje tot in het kurk krommen. Vissen met de Rapier mag je ook niet vergelijken met vissen met de vijfgrammer. Beide hengels vallen onder de noemer ultra lichte spinhengels, maar het verschil tussen beiden is groot. Heel groot!

Groeten,
Peter

Geen opmerkingen: