30 aug. 2009

De boze ram


Zondag 30 augustus. Vandaag is zo'n visdag die nog lang in mijn herinnering zal blijven. Uitgenodigd door Yuki heb ik gevist in het Groene Hart. Het Groene Hart is zo als het woord al doet vermoeden een prachtig en vooral groen stukje Nederland. Het water in de sloten en de ringvaart waar we visten is zo helder als jenever, maar was grotendeels bedekt met kroos en waterplanten.

Op de plekken waar het open lag zouden we weleens goed ruisvoorn kunnen vangen. Dat was de achterliggende gedachte toen Yuki en ik hier in de vroege middag naar toe reden. Yuki heeft dit stuk polder vorige week ondekt toen hij voor zijn werk onderweg was. Hij zag toen hij stopte dat het water een goed bestand aan forse ruisvoorns had.

Die grote ruisvoorns hebben we vandaag niet gezien. Met een spinnertje met een blad van 12 mm lukt het me uiteindelijk een ruisvoorntje te verleiden. Maar waar de ruisvoorns niet thuis gaven, is het de baars die deze dag tot een heel bijzondere zou gaan maken.

Baars vangen in de polder is in deze tijd van het jaar geen probleem. Sommige slootjes barsten soms uit elkaar van de baarsjes. Alsof er niets anders rond zwemt. Omschakelen naar de baarsjes dus. Een spinnertje met een blad van +/- 18 mm wordt door ons beiden gemonteerd. Dat spinnertje wordt dan ook iets dieper binnen gevist dan het piepkleine voor de ruisvoorns bedoelde spinnertje .

De ringvaart waarin we vissen blijkt een verrassing in petto te hebben. Yuki is de eerste die het met een grote baars aan de Floret krijgt. Hij zag drie flinke baarzen zijn kunstaasje volgen, de grootste van de drie ging vol voor zijn spinnertje. De buiging van zijn Floret deed mij even denken dat het een heuse snoek was die zijn spinnertje tot stoppen had gedwongen.




Een dikke baars voor m'n vismaat, maar ik ben er net zo blij mee als hij. Echt gaaf zo'n oude gestreepte rover. Een vis die waarschijnlijk al vele jaren zijn territorium in deze ringvaart heeft.

Na een aantal kleine baarsjes voor ons beiden, zie ik uit het niets een grote baars achter mijn spinnertje opduiken. Wow, wat een bak. De vis lijkt uit te halen naar het spinnertje, maar gaat op het laatste moment in de ankers. Alsof hij het spinnertje wegblaast in plaats van 'grijpt'. Als het water niet zo helder was geweest had ik waarschijnlijk niet eens iets gemerkt van de schijnaanval. Later bedenk ik me dat ik het spinnertje had moeten versnellen. Dat had de baars waarschijnlijk wel over de streep getrokken. Vandaar ook dat, als je gericht op baars spint, je de snelheid van binnendraaien best af en toe mag varieren.

Dat versnellen werkt zou later blijken. Yuki staat naast me, als er weer een grote baars achter mijn spinnertje opduikt. Dit keer versnel ik, en de baars reageert daarop als door een horzel gestoken. Beng! De baars gaat ervoor en hangt. Wat een ontzettend gaaf gezicht was dat. Door het heldere water kunnen we precies zien wat er gebeurt. De baars spurt weg, en opeens is daar het geluid van de slip. Echt super gaaf, zo'n baars op de Rapier drillen is voor mij het summum van ultra licht vissen. Geweldig!



Trots ga ik met de oude vis op de foto, maar de mooiste foto vind ik die van de baars samen met de Rapier.

Dat we later op de dag samen nog aantal van dit formaat baarzen vangen maakt het tot een dag om voorlopig niet meer te vergeten.

Maar er gebeurde nog iets vandaag! Op de terug weg naar de auto, bij het verlaten van het ene weiland naar het andere stond ons bij het hek een grote ram op te wachten. Die was ons op de heenweg niet opgevallen. Volgens Yuki is het gewoon een groot schaap, want het beest heeft immers geen horens. Nou, daar kwam hij snel achter!. Gelukkig heeft deze ram (een Texelaar) geen horens. Yuki krijgt een oplawaai waar je u tegen zegt. Daarna ben ik aan de beurt! Negeren van het beest heeft geen zin, want de tweede kopstoot komt er meteen achteraan. Nu weet ik nog van vroeger dat je een ram niet de gelegenheid moet geven om snelheid te maken. Hij mag dus geen ruimte krijgen. Om zijn nek zit een halsband en daar pak ik hem aan vast. Met de ram tegen mijn linker been aangedrukt moet ik zeker tweehonderd meter weiland oversteken tot het volgende hek. De ram is het daar niet mee eens en laat dat merken, of beter gezegd, voelen. Maar met gebrek aan ruimte voor hem zijn de kopstoten tegen mijn been goed te incasseren. Bij het volgende hek aangekomen nemen we afscheid van hem. Hopelijk niet tot ziens! Blijft leuk dat struinen door de polder, je weet nooit wat je tegenkomt. ;-)

Groeten,
Peter

4 opmerkingen:

Hans zei

Weer een prachtig verhaal Peter
Die Ram doet zijn naam wel eer aan.
Op de "vlucht" had je zeker geen gelegenheid om hem te fotograferen...

Groet Hans

Peter Linzell zei

Hoi Hans,

Helaas, met in m'n ene hand de ram, en in de andere de Rapier kon ik geen foto maken.

Groeten,
Peter

Pensioenrecht tekst en commentaar zei

Hoi Hans en Peter,

ik ben ook een fan van het lichte vissen omdat je daar de vis zo goed op voelt. De vis komt veel meer tot zijn recht!

Ik ben benieuwd of je voor het vissen op baars nog gebruik maakt van een stalen of fluor carbon onderlijn? Ik heb zelf 16/00 nylon op de spoel zitten.

Grt,

Lau

Peter Linzell zei

Hoi Lau,

Deze keer visten Yuki en ik beiden met een Fluorocarbon onderlijntje op baars. Als de kans op snoek aanwezig is, is het verstandiger om een ultra lichte spinstang te monteren. De baars lijkt in verhouding tot de ruisvoorn geen moeite te hebben met een spinstangetje.

Groeten,
Peter