17 jun. 2009

Tweeënzeventig centimeter snoek op de Rapier


Woensdag 17 juni. Het is al 20.00 uur geweest als ik met de Rapier in mijn hand naar de stadswatertjes fiets. Afgelopen vrijdagmiddag was het daar leuk baarsvissen met de mini spinner. Ik loste er ook nog een snoekje, reden genoeg om vanavond terug te gaan.

Na een aantal baarsjes is een snoekje opnieuw mijn tijdelijke tegenstander. Het rovertje dook op bijna precies dezelfde plek op het spinnertje als vrijdag, met het verschil dat deze keer het snoekje wel op de kant komt.

Ook vanavond is er weer voldoende aandacht voor m'n kleine spinnertjes. Baarsjes varierend van de lengte van m'n pink tot een centimeter of 25 houden me lekker bezig. Bij een kruising met twee bruggetjes vang ik er meerdere achter elkaar. De kerkklok achter me heeft dan ondertussen al een tijdje geleden aangegeven dat het 22.00 uur is geweest.

Weer een tik op de spinner en flinke weerstand aan de andere kant van de lijn doet een baars van formaat vermoeden. Al snel besef ik me dat het een snoekje moet zijn, want het typische bonkende baarsverzet blijft uit. Inderdaad geen baars, maar ook geen snoekje. Wow, dit is andere koek. De Rapier gaat rond zoals hij dat voorheen nog niet gedaan heeft. Even lijkt het zelfs alsof de vis zich vast zwemt in de hengel. Niets is minder waar, want dan gaat hij ervandoor met een schot waar een karper een puntje aan kan zuigen.

Seconden lang heb ik niets in te brengen, de snoek trekt met gemak een aantal meters lijn door de slip van de kleine Tica Cetus. Gelukkig voor mij bezit een snoek niet het uithoudingsvermogen dat een karper aan de dag kan leggen. Vlak voor het bruggetje rechts tegenover me krijg ik controle op de vis... al moet dat woordje' controle' niet helemaal serieus worden genomen.

De snoek is uitgeraasd maar de Rapier staat nog steeds onder flinke spanning. Het initiatief ligt bij de vis, want meer dan een lichte druk op hem uitoefenen kan ik niet. Misschien is dat wel juist de ultieme kick aan het drillen van een grote vis aan x-ultra licht materiaal. Spannend is het zeker!

Voor mijn voeten aangekomen flikt hij nog twee keer een kunstje door de slipwerking van de kleine Tica te testen. Daarna is het echt over, en kan de snoek richting het landingsnetje gemanouvreerd worden. Tweeënzeventig centimeter geeft het meetlint aan, ik kan het bijna niet geloven. Ik blijf nog heel even bij het water, en fiets dan naar huis om een verslag schrijven. Deze ervaring en dit gevoel moet ik vastleggen. In een woord: Fantastisch!

Groeten,
Peter

1 opmerking:

Arjan zei

Hoi Peter,

Super hoor, zo'n snoek. Gisteren was het kennelijk een goede dag. Ik had er ook één, maar dan een centimeter korter. Erg spannend aan een heel dun lijntje, een beetje billenknijpen zelfs :)

Arjan