15 mei 2009

Statisch met de pen



Donderdag 14 mei. Na het oppervlaktegeweld (met als beloning mooie karpers) van afgelopen zaterdag en maandagavond heb ik vanavond zin om een avondje te 'pennen'. Struinen met de pen door mijn favoriete polder, waar vanavond net zoals bijna twee weken geleden een stevige wind regeert.

Deze polder is enorm uitgestrekt, op sommige stukken kaarsrecht, dan weer slingerend en verwilderd. Dat verwilderde deel trekt me vanavond het meest, vissend tussen het riet en met de wind in de rug zit ik daar het lekkerst. Dat lekker moet ik ook niet overdrijven, want het blijkt best moeilijk een goede plek te vinden om mijn pennetje te laten zakken.




Een open plek tussen het jonge riet dat de afgelopen dagen letterlijk de grond uitschiet biedt uitkomst. Zonder in het jonge en oude riet te hoeven knippen kan ik hier vissen. De stek wordt zo niet verstoord, de kans is groot dat ik de zichtbaar aanwezige karpers hier niet verjaag. Vissend achter een wal van wortels en aarde, ontstaan door een in het verleden op de kant getrokken rietkraag met kluit, ben ik bijna onzichtbaar voor de vis.

De gekozen stek zorgt er ook voor dat ik vanavond niet actief kan struinen. Ik zal dus moeten afwachten tot er (hopelijk) karper op de instant voerplek komt. Een voerplek gemaakt van pellets en een paar korrels blikmais. Karper zwemt er, ik zie ze onder de overkant, en voorzichtig leunend over de aarden wal ook zo'n 30 meter links van me. Ik hoor ze ook! Niet slurpend of paaiend door het riet heen, maar rollend aan de oppervlakte. Dat rollen gebeurt zeker een keer of acht. Het zijn geen grote vissen, ze zijn allemaal zo rond de vijftig centimeter.

Weer rustig terug zittend achter de hengel blijkt dat mijn aanwezigheid vanavond al snel niet meer opvalt. Kleine vogeltjes zijn druk bezig in het riet achter me. Voor me zie ik slobeenden verschijnen. Slobeenden zijn eenden waarvan het vrouwtje veel lijkt op het vrouwtje van de wilde eend, maar dan met een behoorlijk langere en bredere snavel. Het mannetje is te onderscheiden van de hier algemeen voorkomende wilde eend, door zijn glanzend groene kop, brede snavel en witte borst.

Genietend van het uitzicht, en geheel onopvallend opgenomen door mijn omgeving voel ik me als een jager die wacht op zijn prooi. Met het grote verschil dat mijn wapen een hengel is, en de beoogde prooi na te zijn bewonderd altijd zijn vrijheid terug krijgt. Lekker in stilte wegduiken achter de hengel is genieten. Toch heeft het actief struinen zeker in de zomer mijn voorkeur. Niet wachten op wat gaat komen, maar zelf de vis opzoeken. Het geeft je dan ook vaak de mogelijkheid om te kijken (uit te proberen) waar de vis op aast. Immers, als je in de buurt van een azende karper aangeboden aas genegeerd wordt, weet je vaak genoeg. Nu is het eerst wachten op karper, en dan maar hopen dat de vis op de voerplek blijft hangen en de maiskorrels die op de haak zitten op zijn menu heeft staan.

Vorig jaar hebben Jan-Willem, Paul en ik veel geexperimenteerd met diverse natuurlijke aasjes en ook aasjes waar in het water voorkomend natuurlijk aas in verwerkt was. Het bleek uitstekend te werken, vooral tijdens een periode waarin er om ons heen slecht gevangen werd. Geen dressuur, maar je aas aanpassen op waar de vis in een bepaalde periode op aast. Nog even, dan mag er weer met een mestpiertje gevist worden. Dat is straks na de paaiperiode een heel goede vanger.

Belletjes en modderwolken verraden dat een vis iets eetbaars ondekt heeft vlak voor mijn neus. De pellets doen zo te zien hun werk, de voerplek wordt omgewoeld. Mais staat vanavond ook op het menu zo te zien, want mijn pennetje komt in beweging. Het komt iets omhoog, verplaatst maar blijft daarna stilstaan. Voorzichtig haal ik het op, om de maiskorrels te controleren. Het blijkt bodemvuil in de vorm van afgestorven rietresten te zijn dat zich op mijn haak heeft genesteld. Daarom zette de aanbeet waarschijnlijk niet door. Na de haak te hebben ontdaan van vuil laat ik het pennetje weer voorzichtig zakken. Weer worden de maiskorrels ondekt, en nu zet de aanbeet wel door. Dat het deze keer in geen vis resulteert is mijn eigen schuld: ik sla te vroeg. Een kolk en modderwolken verraden dat de karper geschrokken is nadat de maiskorrels voor zijn neus met een rotgang verdwenen. Jammer, de spanning van het moment werd me blijkbaar even te veel.

Het is dus weer wachten geblazen, hopen dat er nog een karper interesse toont. Door de omgeving gedwongen vis ik statisch. Bijvoeren is niet nodig, er ligt nog genoeg op de bodem. Het blijft lang rustig voor mijn neus. Zolang, dat ik er zelf ook helemaal rustig van word. Wat is het hier mooi. De stilte word slechts onderbroken door vogelgeluiden. Tijdens de schemering worden de zwaluwen actief. Ze vliegen rakelings over het water en pikken insecten op. De boerderijen die hier staan bieden onder hun daken prachtige nestelmogelijkheden.

Een heerlijke avond buiten in de polder zijn zonder vis te vangen kan ook genieten zijn! Toch blijf ik als het donker is nog even zitten. Niet dat ik vanavond perse een vis moet vangen, maar ik zit gewoon lekker. Nog even dan, beloof ik mezelf plechtig. Dat ik aankomende weekend niet de mogelijkheid heb om te vissen werkt daar misschien ook aan mee.

Het in stilte nagenieten van deze mooie avond blijkt dan ook nogeens helemaal de moeite waard te zijn geweest als er als uit het niets weer vis voor mijn neus opduikt. In het donker verraadt schuim op het water dat er vis is op de voerplek. De pen verwijnt niet, maar aan de top van mijn hengel kan ik zien dat deze zich naar links verplaatst. De hengel gaat naar rechts als ik uithaal, en direct voel ik weerstand.




Op de valreep toch nog een karper. Geen grote zoals al te verwachten was, maar wel een hele mooie vis. De beloning voor een flink stuk lopen door het riet, een avond muis stil zitten en geduldig wachten op wat gaat komen. Zo was karpervissen ruim 25 jaar geleden toen ik daarmee begon ook. En wat zou ik toen blij geweest zijn met zo'n mooie karper. Het mooiste is, dat ben ik nu 25 jaar en vele karpers later nog steeds!

Groeten,
Peter

Geen opmerkingen: