9 apr. 2009

De nieuwe stek



Donderdag 9 april. Vanavond heb ik weer een poging gewaagd langs de sloot waar ik afgelopen zondag middag gevist heb. Een mooie polder waar 1 nadeel aan kleeft, en dat is dat er in de buurt van een autoweg gevist wordt. Maar goed, anders had ik dit water misschien ook niet ondekt. In de avond is het een stuk rustiger met auto's, en dat vist prettiger dan zondag. Met de weidse polder beginnend aan de overkant van de sloot heb ik een prachtig uitzicht. Het materiaal dat ik vanavond gebruik is gelijk aan dat van zondag middag. De 1.75 lbs Traditional Specimen, daaronder een Shimano Biomaster 2000 met op de spoel Stren 22% met een breeksterkte van 4 kg.

Drie voerplekjes worden gemaakt met de bedoeling deze om beurten af te vissen. In de avond blijft dat meestal beperkt tot het afvissen van twee voerplekjes, de derde is dus reserve, je weet maar nooit. Het is nog vroeg in het jaar, dus ik verwacht nog geen vol op wroetende karpers op de voerplekjes. Wel zijn de kieviten al vol op in de weer aan de overkant.

Het water blijft rustig tot het begint te schemeren. Ik zit te vissen op de middelste voerplek, als er op vijftien meter bij mij vandaan op de eerste voerplek een grote staartlob het water doorklieft. De rondraaiende staartlob geeft aan dat de vis de voerplek heeft gevonden en deze aan het schoonvreten is. Sinds vorig jaar voer ik met pellets, die hebben het grote voordeel in het water uit elkaar te vallen. Dat houdt de vis wel even bezig!

Voorzichtig sluip ik naar de karper. Nog voorzichtiger laat ik het pennetje zakken, maar dat blijkt te ver uit de buurt te staan van de vis. Na twee heeeeel spannende minuten trek ik het pennetje richting de vis. Was het net al spannend, nu stokt mijn adem. De vis gaat richting het pennetje. Nu maar hopen dat hij er niet langs zwemt... Dat gebeurt niet! Het pennetje komt in beweging en verplaatst zich synchroon aan de staartlob.

Adrenaline giert nu door m'n hele lichaam heen. Nog even wachten, de aanbeet zet door, en vervolgens is er contact met de vis. Ik zet me schrap in de zachte wallenkant, ervan overtuigd dat er een enorm schot van de karper zal gaan plaats vinden. Dat gebeurt niet! De karper rolt zelfs even op z'n zij, herstelt zich en pakt hooguit twee meter nylon. Een paar seconden later zit de vis veilig in m'n net.

Dan is ook meteen duidelijk waarom de karper zich amper verweerde. Wat is deze vis zwaar. Nog nooit heb ik een karper met zo'n dikke buik gevangen, en bedoel ik niet slap hangend naar beneden, maar strak in de breedte. Deze vis zit vol kuit. Benieuwd naar de lengte gaat het meetlint er onder, dat blijft steken op 73 cm!

Na een plaatje samen met karper gaat zij weer snel terug. Met een slakkengangetje verdwijnt zij uit het zicht. Geen krijsende slip of opspattend water vanavond, maar deze keer kan ik daar niet mee zitten.

Groeten,
Peter

Geen opmerkingen: