6 jan. 2008

2008

Zondag 6 januari. Vandaag is de eerste keer dat ik in 2008 ga vissen. Maar niet alleen. Om even over 9.00 uur wordt ik door Astrid, de vrouw van Paul, binnengelaten. Frits is er al. Ap nog niet, die blijkt achteraf bij de McDonalds te wachten. Na een telefoontje kan ook hij aanschuiven achter een kop koffie en een stuk home made appeltaart. Astrid en Paul, de appeltaart was heerlijk! We gaan met z'n vieren vandaag de polders rond Den Helder afstruinen. Voor Frits en Paul een thuis wedstrijd.

Het leuke aan de polders in dit gebied is de variatie in water. In de ene polder is het water donker van kleur, terwijl vijf kilometer verderop het water kraakhelder is. De hier aanwezige klei en soms zandbodem zijn daar de oorzaak van. Donker of helder water het lijkt de snoeken hier weinig uit te maken. Dat snoek niet of minder voorkomt in donker gekleurd water is achterhaald.


Toch gaan wij vandaag struinen langs sloten met water zo helder dat het uit de kraan lijkt te komen. Het leuke aan helder water is dat je het kunstaas kunt volgen. Dat je de aanbeet van de snoek soms al ziet voor deze echt het kunstaas heeft gestopt. En wat te denken van de kleur van de snoek... In helder water zijn de snoeken vaak vele malen mooier van kleur. Meestal groen, maar ook prachtige bruin tinten komen voor. Snoeken uit troebel water zijn fletser van kleur en doen soms wit aan.


Het nieuwe jaar begint goed. De eerste snoek van vandaag wordt gehaakt op een zilverkleurige Pako aan mijn cobold vijfgrammer. Na een paar korte maar felle uithalen is de rover klaar om geland te worden. Frits wil nog even een foto van de snoek in het water maken. Levert bijna altijd prachtige plaatjes op, een snoek gefotografeerd in heldere water, met het kunstaas nog in de muil. Die foto komt er niet! De snoek schiet los, en knalt in de vluchtpoging bijna de kant op. Geen foto maar wel spektakel voor onze voeten, met flink wat opspattend water.



De eerste snoek die wel geland wordt is voor Ap. Ap vist, hoe kan het ook anders, met een ratje.

We hebben dan al flink wat water uit gevist met onze Pako's , terrible spinnertjes en de rat. Na deze snoek besluiten we te gaan eten.





Op de weg terug naar de auto's vangt Paul een snoek, die hij op de heenweg zijn lepel had zien volgen. De plek had hij goed onthouden, en op zijn eerste worp was het raak.



Het broodje bal met koffie in een plaatselijk café gaan er dan ook in als gesneden koek.

Na een gezellige en smakelijke hap gaan we met gevulde buiken en frisse moed terug de polder in. Wel leuk, dat samen eten en bijpraten over wat er in de ochtend gebeurd is. Wat ook leuk is, is dat je gedurende de dag afwisselend dan weer met de een, en dan weer met de ander vist.

De middag loopt op zijn eind als ik samen met Paul terug richting Ap en Frits loop. Paul en ik hebben daarvoor heel wat water met onze Pako's bestookt, maar zonder succes. Bij een brug aangekomen tikt er iets tegen mijn lepel. De lijn viel slap alsof de lepel naar voren geduwd werd. Een aanval van van achteren op de lepel door een rover die sneller naar voren doorschoot dan ik lijn opnam met de werpmolen. Hier moet je altijd heel snel op reageren door hard aan te slaan. Mis, ik sla in het niets. Een herkansing zit er helaas niet meer in.





Bij Ap en Frits aangekomen horen we goed nieuws. Frits heeft ook een snoek gevangen! Bij een duiker zag hij kleine visjes boven het water uit stuiven om zo aan een rover te ontkomen. Een klein terrible spinnertje trok de snoek over de streep.

Het einde van deze mooie en gezellige visdag is in zicht omdat het in een rap tempo donker wordt. Aan mijn handen voel ik dat de temperatuur ook aan het dalen is. In het laatste kwartier dat we vissen vangen zowel Ap als Paul beiden nog een snoekje.





Zo wordt op valreep het totaal aantal gevangen snoeken van 3 naar 5 stuks gebracht. Tijd om nog even na te praten en afscheid te nemen. Zonder een snoek te hebben geland rijd ik terug naar huis. Het maakt me niet uit, ik heb heerlijk en in goed gezelschap gevist vandaag.

Groeten,
Peter

1 opmerking:

Anoniem zei

Klasse Peter, weer mooi verwoord.

Gr Frits