28 dec. 2007

80 centimeter snoek voor Jan-Willem

Vrijdag 28 december. Vandaag komen Jan-Willem en Paul mijn kant op om te vissen. Om 10.45 uur zitten we bij mij thuis aan de koffie. Na de koffie gaan we eerst een polder opzoeken. De oplopende temperatuur, regen en wind van afgelopen week hebben het ijs doen verdwijnen. Op een stuk water dat in de luwte ligt, ligt nog een dun vliesje ijs. Juist daar zijn we getuige van een fraai maar wel wreed schouwspel. Onder en langs het ijs jaagt een snoek. In paniek stuiven kleine witvisjes het ijs op. Op verschillende stukken liggen spartelende visjes op het ijs. Het lijkt wel of de snoek(en?) wacht tot de visjes al spatterend weer in het water belanden. Helaas wordt ons vriendelijk verzocht om dit stuk polder te verlaten. Natuurlijk geven wij daar netjes gehoor aan.

Aan de andere kant van deze poldervaart is de boer een goede bekende. Hier mag ik zonder te vragen altijd vissen. Behalve als er gehooid wordt, maar dat is logisch. Zagen we in het voorste deel van de poldervaart (waar we niet mogen vissen) volop leven, achterin is het rustig. Slechts een aanbeet van een snoek levert dit stuk op, en die lost.

We besluiten om de bebouwing op te zoeken. Het lijkt wel of de snoeken elkaar dit seizoen eerder opzoeken dan in andere jaren. Tijdens zachte winters zoeken de snoeken eind januari, begin februari elkaar op voor de paai. Koppen, kruisingen en ingangen van sloten zijn dan vaak topstekken waar je vaak meerdere snoeken kunt vangen. Wat in ieder geval vaststaat is dat de witvis massaal overwintert tussen de van bebouwing voorziene stukken polder. Zeker na de korte maar koude ijsperiode van vorige week.


Het duurt dan ook niet lang voor Jan-Willem tussen de bebouwing een snoek haakt.



Tijdens het onthaken zien we uit zijn strot de kop van een witvisje steken. Een gedekte tafel hier voor de rovers!



Het snoekje voelt lekker rond en volgevreten aan. Dat de Pako PS ondanks het verteren van een eerdere hap toch genomen is, zegt wat over de uitdagende werking van dit lepeltje.



Na twee snoeken gemist te hebben op de Pako, verwissel ik de lepel voor de terrible spinner. Niet zonder resultaat, het levert me een keiharde aanbeet op. Zo hard, dat het lijkt alsof de spinner uit pure agressie aangevallen werd. Dat het de snoek menens was blijkt als ik mijn spinner zonder blad uit zijn muil haal. Het 35 mm terrible blad is er gewoon afgebeten.



Na de bouwing is een stuk water omringd door bomen aan de beurt. Dit is het water waar ik 9 december met Ap en Frits gevist heb. Toen wilde het op dit stuk niet lukken. Vandaag wel!



Na eerst een klein snoekje, is het ongeveer 100 meter verderop weer raak voor Jan-Willem. Maar deze keer is het geen klein snoekje. De spinhengel van Jan-Willem neemt de vorm van een halve circel aan. Het duurt even voor het gevaarte op gang komt. We kunnen de snoek goed zien, zelfs het vol openen van de kieuwdeksels. Alsof ze zich wil opblazen om nog groter over te komen. Dan gaat ze ervandoor en de slip geeft een aantal meters nylon af. Dat doet ze een paar keer, maar wel steeds rustiger. Na de laatste uithaal vat ik de snoek achter de kieuwdeksels en overhandig haar aan haar trotse en blije vanger.



Tachtig centimeter snoek, gedrild en geland aan een Fair Play cobold vijfgrammer met 16% nylon. Grote klasse! Na deze snoek moet Paul ervan door, thuis wacht visite. Helaas zonder snoek, maar Paul kennende zal hij daar niet mee zitten. Jan-Willem en ik vissen nog een half uurtje door. We vangen niets meer, maar dat geeft niet. Het was mooi zo!

Groeten,
Peter

1 opmerking:

Anoniem zei

Lekkerrrrrr hoor, goed gedaan mannen.
jammer dat ik er niet bij kon zijn.
Jan-Willem gefeliciteerd met je buffel, lekker hé

Gr Frits