15 jul. 2007

Op boerenkarper, tussen mooie herinneringen

Zondag 15 juli. Om 4.30 uur gaat de wekker, damn dat is echt even afzien. Nog knipperend met mijn ogen luister ik naar de vogelgeluiden die door het geopende raam van onze slaapkamer naar binnen komen. Na twee bakken koffie loop ik rond de klok van 5.00 uur met de visspullen richting de auto. Niet veel later rijd ik het woonerf af, richting de Anna-Paulownapolder. Een uurtje rijden, maar ik heb het er voorover. Vandaag geen spinhengel, maar een karperhengel die mij "vergezelt" tijdens de rit. Een uur alleen in de auto, op een tijdstip waarop bijna geheel Nederland zich nog in een diepe rust bevindt. Onderweg passeren in gedachte al de mooie herinneringen die ik heb aan deze polder. Boerenkarpers, maar vooral het samen vissen in het groene landschap onder de dijk. Vissen op karper met Frits en Jan-Willem, en vorigjaar samen met Frits, Bas en Ap. En dan zijn er natuurlijk nog de visuitstapjes met Paul en Frits met onze UL-spinhengels in deze polder.

Het is even over zessen als ik de auto parkeer. Met de struintas over de schouder en met in mijn ene hand het net en de andere de penhengel wandel ik de polder in. Voorin is het water vrij van begroeiing, maar hoe verder ik de polder in wandel hoe meer begroeiing ik tegenkom. En tussen deze begroeiing "zitten" de karpers. Daar kunnen zei alles vinden wat ze nodig hebben, voedsel als larfjes en slakjes en natuurlijk ook beschutting. Vorig jaar ving ik ze samen met Frits, door boven de wiervelden met broodkorsten te vissen. Vandaag zit er dan ook behalve 3 blikken mais een half bruin in de struintas. Als ik het gedeelte aankom waar behoorlijk wat wier ligt en rieten staan, maak ik drie voerplekjes met mais en strooi wat korsten op het wier.

Tijd om op te tuigen. De 400 cm glasvezel 2 Lbs penhengel wordt voorzien van een ABU Cardinal 44X. Dat is het leuke van een kleine verzameling werpmolens thuis in de vitrine: af en toe een ander model tussen de reelringen.
De gestrooide korsten blijven onaangeroerd op het wier liggen. De keuze voor de pen en blik mais op de bodem is snel gemaakt. Vissen tegen het wier aan, daar liggen de voerplekjes. Het blijkt te werken, want het pennetje beweegt iets. Nu maar hopen dat de pen niet vastloopt tussen het wier en de waterplanten. Even is het stil, maar dan verdwijnt het pennetje alsnog. Als ik de hengel hef, is het meteen goed raak. De karper probeert zich op volle kracht in het wierveld te boren. Nu ben ik echt heel blij met mijn 2 ponder met zijn lengte van 400 cm. Ving ik hier afgelopen mei tijdens het vissen met Frits en Jan-Willem een hooggebouwde en zware karper, deze komt daar zeker in de buurt van. Toen viste ik met de 1.25 Lbs Hardy Trotter, maar met die hengel had ik het nu niet meer gered. Van een mooie dril is dan ook geen sprake, maar spannend is het wel. Het lukt met de lange hengel om over de vegetatie heen, de karper naar open water te dirigeren. De karper is nu onder controle en klaar om "geschept" te worden.

Eenmaal in het net op de kant is het een ander verhaal. De vis blijkt over nog wat reserves te beschikken. Een knappe foto maken is dan ook niet makkelijk in je eentje, maar het lukt. Dit zijn de momenten dat je je vismaat mist, zowel bij het landen als voor het maken van een foto maar vooral om het moment te delen.

Als de karper weer zwemt is het tijd om even wat te drinken. De gestrooide korsten worden gecontroleerd. Ze liggen er nog steeds. Vorig jaar had ik rond deze periode al heel wat karpers aan de korst gevangen, maar dit jaar nog geen een. Vooral in deze polder leverde vissen met de korst mooie karper op. De weersvoorspellingen zijn van dien aard dat ik het vanmiddag zeker met de korst ga proberen.

Sub-tropische weer is er voorspeld, maar zo ziet het er voorlopig niet naar uit. De voerplekjes leveren geen karper meer op maar wel weer een aantal flinke platten. Voorzichtig struinen en observeren langs de oever brengt uiteindelijk nog een mooie slanke torpedo in het net.

Tegen alle voorspellingen in kleurt de lucht donker en de wind trekt flink aan. Dat het ook nog rommelt in de verte is helemaal geen goed teken. Korstvissen kan ik vandaag wel vergeten! Als het na een half uurtje struinen zonder resultaat er serieus dreigend begint uit te zien besluit ik te stoppen. Bij de auto aangekomen vallen de eerste druppels, niet veel later zit ik veilig en droog in de auto. Achteraf gezien een goede keuze.

Groeten,
Peter

Geen opmerkingen: