9 apr. 2007

Met glasvezel de polder in

Zondag 8 april. De afgelopen weken heeft vismaat Jan-Willem twee prachtige penhengels aangeschaft. Een bij Cor Spinhoven en een bij Ton Temming. Twee totaal verschillende hengels die een ding gemeen hebben, en dat is glasvezel. Vandaag gaan we samen vissen, en (voor de hand liggend) met hengels van glasvezel.

Om 15.00 uur hebben we afgesproken in de polder waar we een paar weken geleden onder stormachtige omstandigheden gevist hebben. Visten we toen tussen de bebouwing en bij bruggetjes, nu gaan we in het polderlandschap vissen. Een prachtige polder, met vrij diep en helder water. Voor we gaan vissen maken we eerst een paar voerplekjes. Gevoerd wordt er natuurlijk met mais, maar ook met mini boillies en bloedpellets. Tijdens het maken van de voerplekjes zien we al wat karperactiviteit in de vorm van omgewoelde bagger en bellenplakkaten.

Voor we gaan vissen bewonderen we elkaars materiaal nog even. Jan-Willem heeft de T.T. penhengel meegenomen en ik mijn trots op glasvezel gebied, de Hardy Richard Walker Avon. Geen klassieke werpmolens vandaag, maar moderne techniek van Shimano en Shakespeare, beiden voorzien van een super slip.

Tot mijn grote verbazing blijken de voerstekjes al snel vis aan te trekken. Vorig jaar schreef ik al op het blog over de aantrekkingskracht van bloedpallets op de karper. Ook nu wordt de bodem rond onze pennetjes omgewoeld. En als ik mijn naam hoor, blijkt het bij Jan-Willem raak te zijn. Snel haal ik mijn met maiskorrels beaasde haak uit het water en leg de hengel op het gras. Flinke uithalen doen een forse karper vermoeden. Al snel blijkt dat de karper in de staart is gehaakt.

Een ding is duidelijk: het gewroet op de bodem is dus echt afkomstig van de karpers, op zoek naar de bloedpallets.
Om de voerplekjes nog wat aantrekkelijker te gaan maken voeren we nog wat bloedpallets bij. Na het voeren rijden we nog wat dieper de polder in om daar een poging te wagen en zo de karpers de kans te geven om onze voerplekjes te ontdekken.


Ook hier weer prachtig water, ook nog eens met opgesierd met verweerde paaltjes langs de oever. Restanten van een oude beschoeiing en vaak tref je karper aan op dergelijke plekken. Toch blijven de hengels in de auto's en na een wandeling van een kwartier gaan we weer terug naar onze voerplekjes.


Ondertussen is de zon gaan draaien en moeten we op onze knieën naar de waterkant kruipen om zo te voorkomen dat onze lange schaduwen de karpers verjagen. Mijn hart klopt in mijn keel als voor mijn neus de voerplek wordt schoongegeten. Spannend, met je neus bovenop de karper vissen. Het pennetje verdwijnt. Even is er contact als ik aantik, en een enorme kolk verraadt een wegvluchtende karper. Aan mijn haak dwarrelt een grote goudkleurige schub. De mais aan onze haken is duidelijk minder lekker dan de bloedpallets. En nee, het zijn geen paaiende karpers, er wordt duidelijk geaast op de voerplekjes.


Jan-Willem komt even bij me kijken, en maakt meteen een foto. Als hij me het toestel terug geeft, zien we beiden dat een bellenplakkaat van bijna een meter doorsnede aan de oppervlakte is ontstaan.

Jan-Willem zit nog maar net weer achter zijn hengel als mijn pennetje in beweging komt. Het verdwijnt heel langzaam, als in slow-motion, onder water. Met minder dan een meter nylon onder de top van de Hardy tik ik aan op iets heel zwaars. De hengel wordt bijna uit mijn hand getrokken, en de slip van de kleine Shakespeare krijst als de karper er een flink aantal meters nylon doorheen trekt.
Deze karper is wél in de bek gehaakt, en gezoete maiskorrels blijken gelukkig nog steeds te werken. Ook is duidelijk dat mijn struinnetje aan de kleine kant is. Gelukkig heeft Jan-Willem een groter net achterin zijn auto liggen. Behalve flink qua lengte is deze karper ook flink van omvang; een echt zoetwater varken....met alle respect natuurlijk!

Eenmaal in het net en op de kant zie ik de blijdschap bij Jan-Willem en schudden we elkaar de hand. Heel tof, als je vismaat blij voor je is bij de vangst van zo'n mooie karper. En als hij dan ook nog eens tijdens de dril prachtige foto's heeft genomen en mij samen met de karper mooi heeft vastgelegd begrijp je dat ik maar wat blij ben met zo'n vismaat. Een karper van 75 cm , fors gebouwd en gevangen op een 1 Lbs Hardy Richard Walker Avon en 20% Maxima nylon op de spoel met een breeksterkte van 2,4 kg. Wat is het dan fantastisch om na de vangst van zo'n karper de emoties te kunnen delen met je vismaat. Jan-Willem bedankt!

Groeten,
Peter

1 opmerking:

My Fishing Pages zei

Hey Peter, mooi verslagje! Ben een beetje jaloers op jullie ultra lichte mooie spulletjes. Mag er niet aan denken om hier met 20/00 aan de slag te gaan, dat eindigt in onze obstakelrijke wateren bijna altijd catastrofaal...
Groeten,
Geert uit België