25 feb. 2007

Struinen en bikkelen langs cultuurwater

Zondag 24 februari. Afgelopen donderdagavond hebben Jan-Willem en ik afgesproken om vandaag samen te gaan vissen. De planning is karper, en ondanks het zeer natte en koude weer blijft ons voornemen gehandhaafd. Karpervissen met de penhengel op cultuurwater, ik heb er zin in en Jan-willem ook, heb ik begrepen. Om net even voor 10.00 uur vanmorgen rijd ik de parkeerplaats bij een restaurant op, waar we hebben afgesproken. Na eerst twee koppen koffie in de auto van Jan-Willem te hebben gedronken, rijden we daarna naar het nabijgelegen dorpje waar we vandaag in een parkachtige omgeving achter de karper aan gaan. Hopelijk lukt het Jan-Willem vandaag een winterkarper te vangen, dat zou leuk zijn. Naast de auto's tuigen we onze lichte penhengels op. Jan Willem een CSL Light van 13 ft, en ik de korte IM 700 Light van 10 ft. Twee kleine Shimano 1000 molentjes worden tussen de reelhouders bevestigd, en dun nylon door de oogjes gehaald. Prachtige lichte pennetjes gemonteerd en van de juiste hoeveelheid lood voorzien, en uiteraard een klein haakje.

We zijn er klaar voor, klaar voor de biggetjes van het cultuurwater. Voor we gaan vissen kijken we nog even bij een stukje water waar we het straks ook nog even gaan proberen. Het ziet er bemoedigend uit, bellenplakaten borrelen omhoog maar ook modderwolken verraden dat er geaasd wordt. Dat het langzamerhand harder gaat regenen doet ons nu niets meer. We beginnen bij een bruggetje waar meestal wel een karpertje (of moet ik zeggen biggetje) wacht op een snack, bedoeld voor de eenden en meerkoeten. Het duurt misschien hooguit 1 minuut of het eerste karpertje meldt zich. Jan-Willem kijkt verbaasd mijn kant op, als hij ziet dat ik het met een karpertje aan de stok heb. Een klein maar dik volgevreten visje, een echt winterkarpertje. Jan-Willem heeft hierna ook snel beet, maar slaat helaas tot twee keer toe mis. Ja, dat is anders dan in de zomer, je moet ze langer laten doorlopen voor je aantikt, leg ik hem uit. Dan loopt mijn pennetje langzaam richting de brug, gevolgd door een korte tik van mijn kant. Nummer twee en we zitten hier net hooguit een kwartier. Dit kleine karpertje voldoet perfect aan de omschrijving 'biggetje' en gaat op de foto.



Een kogelrond schubkarpertje die de watervogels regelmatig te vlug moet zijn afgeweest. Wel heeft hij ooit een minder leuke ontmoeting gehad zo te zien, want de rugvin is korter dan gewoonlijk en op de flank zit een onregelmatigheid in het schubbenpatroon. Vier aanbeten en twee karpers in een kort tijdbestek - dat belooft wat voor vandaag. Maar vissen zou geen vissen zijn, als het niet net zo snel ophoudt als het begon met aanbeten. Niks, nada, njente meer.


Wel is het nu zo serieus gaan plenzen dat we niet meer kunnen zien of de belletjes die aan de oppervlakte drijven door karpers of door regen worden veroorzaakt. Jan-Willem neemt een wijs besluit en trekt onderweg naar de tweede stek als we langs onze auto's lopen een regenbroek aan. De mijne hangt thuis, in de schuur! De plek die we nu gaan bevissen is waar we een uur geleden naar de karperactiviteit stonden te kijken. Was het een uur geleden hier feest, nu blijft het stil en is het gedaan met azen. Verderop ligt een bruggetje, wie weet lukt het daar om nog een karpertje te vangen. Een prachtige aanbeet, en ik los een karper van een ander formaat dan de eerste twee. De volgende aanbeet is het wel raak, en ook deze karper is iets groter van formaat.


Na deze karper blijf ik even bij Jan-Willem kijken, we maken een praatje en ik constateer ondertussen dat zijn hele plaatje klopt. Een prachtig licht en goed uitgelood pennetje en dezelfde mais als ik. Nou ja, dan heb ik vandaag vette mazzel en hopelijk geldt dat straks voor hem ook.

Dat ik inderdaad een mazzel dagje heb blijkt als ik niet veel later karper nummer vier van vandaag bij de brug weg dirigeer. Deze karper laat het grafiet diep buigen, en blijkt later dan ook de grootste van vandaag te zijn.


Een puntgave vis, die alle ellende die van boven op ons valt doet vergeten. Hierna vissen we nog twee mooie uitdagende stukjes water af. Waarschijnlijk heeft de regen in snel tempo de watertemperatuur iets omlaag gebracht en zijn de karpers passief geworden.


Wat we ook proberen, er gebeurt niets meer. Voor we gaan stoppen besluiten we nog een poging te wagen bij een bruggetje waar we nog niet gevist hebben vandaag. Stiekem hoop ik daar op een karper voor Jan-Willem. Het zou zo leuk zijn, als hij vandaag zijn eerste winterkarper vangt. Maar ook hier blijven de aanbeten uit, en net als we serieus overwegen te stoppen verdwijnt mijn pennetje. Nummer vijf, de kleinste en laatste van vandaag. Nog tien minuten blijven we het proberen , maar ik ben doorweekt en maak voor m'n gevoel bijna deel uit van het bruggetje. Als twee verzopen katten sjokken we terug naar onze auto's, praten we nog heel even na en nemen afscheid. Maar ik denk dat we hier binnenkort nog een poging gaan wagen. Wie weet gaat Frits dan ook mee, en kunnen we alle drie onze nieuwe boron/grafiet penhengels uitproberen. Ik kijk er nu alweer naar uit, Jan-Willem bedankt!

Groeten,
Peter

Geen opmerkingen: