9 jun. 2006

Struinen door een rood gekleurde polder

Donderdag 8 juni. De afgelopen dagen is het kwik flink omhoog gegaan. En daar wil ik vanavond even van profiteren, al is het maar eventjes. Om 20.30 is het zover, en rijd ik richting de polder. Als ik de auto parkeer wuiven ronde en puntige vinnen me al toe vanuit de ondiepe slootjes. Onder de oevers slurpen karpers slakjes, en allerlei ander klein spul wat nu massaal in de slootjes rond kruipt en zwemt, uit het in het water hangende gras. Probeer dan maar eens op je gemak je hengel op te tuigen. Nou, dat is niet makkelijk.

Een paar minuten later loop ik achteraf te gehaast langs de sloot. Te gehaast, in dit geval ontstaan door een drukke week, weinig vistijd en de wetenschap dat het over twee uurtjes donker is. Dat onrustige gevoel werkt in mijn nadeel. De eerste karpers schieten als torpedo's door het slootje, ik heb ze verjaagd. Die komen dus voorlopig niet meer terug, en ik weet dat ik het aan mezelf heb te danken.

Rustig loop ik richting de boerderij waar dit slootje overgaat in een meertje. Na een kleine tweehonderd meter gelopen te hebben, spot ik een flinke schubkarper. Hij ziet me niet, want zijn staart wuift me toe, terwijl hij onder de oever van de overkant van het slootje zich te goed doet aan allerlei lekkernijen. Het slootje is iets breder dan de lengte van mijn hengel, en met een wat langere opslag kan ik de met mais beaasde haak dus met gemak onder de overkant presenteren. De maiskorrels liggen een meter bij de karper vandaan, die rustig slurpend die richting op zwemt. De pen beweegt; de maiskorrels zijn ondekt. De adreneline en onrust krijgen de overhand. Mis! Ik sla te vroeg en de karper schiet als een ongeleid projectiel door de sloot.

Nou, hier kan ik het wel vergeten vanavond. De penhengel haal ik uit elkaar en leg ik voorzichtig op de hoedenplank van de auto, het grote landingsnet wordt met de steel geklemd tussen het dashboard. Dat bedekt de gehele hoedenplank en beschermt zo tevens de hengel. Ik ben gewoon zuinig op mijn materiaal, en normaal gesproken als er verkast wordt, gaat de hengel terug in het foudraal en de molen in het molentasje. Maar de volgende stek ligt slechts een paar minuten met de auto hier vandaan.

De auto parkeer ik op een dammetje dat toegang geeft tot een weiland. De hengeldelen worden weer in elkaar gestoken, en er kan weer gevist worden. Een nog smaller slootje als waar ik zojuist viste, maar verder naar achter wordt het breder.

Photobucket - Video and Image Hosting

Een uur buiten bezig zijn heeft zijn vruchten afgeworpen, ik voel me nu een stuk rustiger. Voorzichtig sluip ik langs de sloot, zoekend naar activiteit. Wat losstaand riet beweegt, en verraadt een azende vis. Een kleine meter verderop gaat het pennetje en de daaronder met mais beaasde haak te water. De karper zwemt rustig onder de kant door waarop ik zit. De maiskorrels worden ondekt, en de karper vervolgt zijn weg, het pennetje haast op zijn rug meenemend. Nu is het tijd om de haak te zetten. Hij hangt, en zo voor je neus, letterlijk onder je voeten een karper aanslaan is een geweldige ervaring. De karper schiet door de sloot heen, een enorme golf in de vorm van een V voor zich uitduwend.

Het verbaast me keer op keer weer hoe sterk en vooral snel die verwilderde schubkarpers toch zijn. Ik moet zelfs meelopen, omdat de karper eerst onder de oever aan de overkant en dan weer onder de oever aan mijn kant zwemt. Zo voorkom ik dat er te veel vuil in de vorm van waterplantjes en andere ongeregeldheden op de uitstaande lijn komt. De karper blijft tekeer gaan, ook als de uithalen zijn afgenomen. Een straatvechter die niet van opgeven weet, maar uiteindelijk het net inglijdt. Het net wordt strak tegen de kant getrokken, met de karper nog in het water. Snel de bankstick in de grond en de camera erop gedraaid. Voorzichtig til ik het net met mijn tijdelijke buit uit het water. De zelfontspanner wordt ingesteld, en samen met de karper ga ik op de foto. Een plaatje waar ik heel tevreden mee ben, zeker omdat ik met deze manier van fotografie nog maar een kleine week bezig ben.

Photobucket - Video and Image Hosting

Even blijf ik zitten in het gras om na te genieten. Een kleine anderhalf uur geleden had ik nog geen rust in mijn lijf, maar nu wel. De zon begint nu langzaam weg te zakken een ideaal moment voor een foto.

Photobucket - Video and Image Hosting


De haak wordt opnieuw voorzien van twee maiskorrels en het struinen kan weer hervat worden. Nu pas hoor ik ook de kieviten en grutto's en geniet ervan. Heerlijk dat geluid van al dat (nieuwe) leven in een voorjaarspolder. Na het geweld van de karper is ook in de sloot de rust weer teruggekeerd. Ondertussen kleurt de wereld rood om me heen, de zon verdwijnt aan de horizon.

Photobucket - Video and Image Hosting

Het is bijna donker als ik op een azende karper stuit. De vis wroet in de bagger en draait al scharrelend een soort rondjes. Dat hij ook niet vies is van zachte mais blijkt al snel. En zo krijg ik het vanavond aan de stok met een tweede karper. Deze karper blijft onder de top zijn capriolen uithalen, en schiet van links naar rechts zo af en toe een meter lijn nemend. En uit de buurt van het landingsnet blijvend, houdt deze torpedo het behoorlijk lang vol.

Photobucket - Video and Image Hosting

Na een foto met de zelfontspanner blijkt dat hij nog niet al zijn kruid had verschoten. Met zijn staart slaat hij een plenswater in mijn gezicht, terwijl ik dacht de vis op adem te moeten helpen!

Het was een heerlijke avond, in de polder waar ik ook nog eens getuige mocht zijn van een prachtige zonsondergang.

Groeten,
Peter

Geen opmerkingen: